Τα πέντε βήματα για να δουλέψω τα συναισθήματά μου (κατά τον Fred Kofman)


Η μεγάλη πρόκληση που κρύβουν τα συναισθήματά μας είναι να καταφέρουμε να αντιληφθούμε όσα μας μεταδίδουν. Ενώπιόν του πρέπει να αναρωτιόμαστε όχι μόνο πως νοιώθουμε, αλλά και τι μας διδάσκει αυτό που νοιώθουμε, έτσι ώστε να δράσουμε σύμφωνα με την ώθηση που μας δίνει κάθε συναίσθημα. Τα συναισθήματα μπορεί να αποδειχτούν ακόμα και εχθροί μας όταν τα μεγενθύνουμε ή αντίθετα, όταν τα αγνοούμε.

Ορισμένες φορές όμως τα συναισθήματα μας αιφνιδιάζουν και μας κάνουν να πέφτουμε θύματα της “συναισθηματικής απαγωγής”. Όταν συμβαίνει αυτό, αν συγκρατηθούμε, έστω και για έξι μόνο δευτερόλεπτα, μπορούμε να σταματήσουμε έγκαιρα το ξέσπασμα.

Τα συναισθήματα είναι κατ’ ουσίαν η γέφυρα ανάμεσα στο νου και το σώμα μας και ευθύνονται για την υγεία μας. Είναι βασικής σημασίας για τη λογική και την επίλυση των προβλημάτων, αποτελούν εκλεπτυσμένο σύστημα καθοδήγησης για δράση και στοιχείο -κλειδί στη λήψη αποφάσεων. Αν τα ακούμε και τα χρησιμοποιούμε κατάλληλα, θα καταφέρουμε να κυριαρχήσουμε πάνω τους και να ζήσουμε καλύτερα.

  • ΒΗΜΑ 1 : ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ    

Γίνομαι μάρτυρας του εαυτού μου και του συναισθήματός μου. Τι νοιώθω;

  • ΒΗΜΑ 2: ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ


Αποδέχομαι το συναίσθημα χωρίς να το κρίνω. Δέχομαι αυτό που νοιώθω.

  • ΒΗΜΑ 3: ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ


Ελέγχω τις παρορμήσεις, καθυστερώ την ικανοποίηση. Παύση, εισπνοή, επιλογή.

  • ΒΗΜΑ 4:ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ


Παρατηρώ τις σκέψεις και τα λόγια μου. Ποια η ιστορία που λέω στον εαυτό μου πίσω από το συναίσθημα; Ποια είναι τα γεγονότα;

  • ΒΗΜΑ 5: ΕΚΦΡΑΣΗ


Εκφράζω. Πως μπορώ να εκφράσω αυτό που μου συμβαίνει με ακεραιότητα, σε συμφωνία με τις αξίες μου και με αποτελεσματικότητα;

Τα πέντε βήματα που θα σε βοηθήσουν να δουλέψεις με τα συναισθήματα των άλλων

  • ΒΗΜΑ 1: ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ (ενσυναίσθηση)

Τι νοιώθει ο άλλος; Ανακάλυψε τι νοιώθει ο άλλος χρησιμοποιώντας την ενσυναίσθηση και την παρατήρηση. Απόφυγε τα βεβιασμένα συμπεράσματα και μην προσπαθείς να διαβάσεις το μυαλό του άλλου (μη νομίζεις ότι ξέρεις τι σκέφτεται ή τι νοιώθει)

  • ΒΗΜΑ 2: ΑΠΟΔΟΧΗ (συμπόνοια)


Αποδέξου αυτό που νοιώθει το άλλο άτομο χωρίς να κρίνεις ή να αντιλέγεις. Χρησιμοποίησε τη συμπόνοια. Απόφυγε να λες “Μη στεναχωριέσαι”, “Μη νοιώθεις άσχημα”.

  • ΒΗΜΑ 3: ΕΠΙΡΡΟΗ (αυτοσυγκράτηση και έλεγχος)

Στον απόηχο της ενσυναίσθησης, δημιούργησε ένα κλίμα επιρροής που να ευνοεί το άνοιγμα. Βοήθησε τον άλλο να ρυθμίσει τα συναισθήματά του και να νοιώθει συγκρατημένος. Να κάνει μια παύση, να πάρει ανάσα και τα λοιπά.

  • ΒΗΜΑ 4: ΕΡΕΥΝΑ (ορθολογισμός)


Διατύπωσε ερωτήσεις για να καταλάβεις από που προέρχεται το συναίσθημα. Βοήθησε τον άλλο να καταλάβει τη λογική των συναισθημάτων του. Ποια ιστορία λες στον εαυτό σου πίσω από την οποία ζει το συναίσθημά σου;

  • ΒΗΜΑ 5: ΑΚΡΟΑΣΗ


Να είσαι παρών για να μπορείς να ακούς τις απαντήσεις, με πρόθεση να ανακαλύψεις τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα του άλλου, για να οδηγήσεις τις πράξεις του σε καλή κατάληξη. Τι χρειάζεσαι για να νοιώσεις ικανοποιημένος.

Απόσπασμα από το βιβλίο ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ  ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ των Veronica de Andres  και  Florencia Andres

Advertisements
Published in: on March 21, 2012 at 10:00 pm  Leave a Comment  
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Όταν παίρνει κανείς την απόφαση να κάνει πράγματα με τον άλλον (Χόρχε Μπουκάϊ)

Όταν παίρνει κανείς την απόφαση να κάνει πράγματα με τον άλλον – πράγματα σημαντικά, όπως το να κάνει έρωτα, ή καθόλου σημαντικά, όπως μια βόλτα στην παραλία, ή ίσως τόσο σημαντικά όσο το να πηγαίνει μια βόλτα στην παραλία, ή όχι τόσο σημαντικά, όπως το να κάνει έρωτα, τότε οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι αυτές είναι εκούσιες αποφάσεις.

Αποφάσεις που πήρε κανείς για να είναι δίπλα σε κάποιον, όχι όμως «για» τον άλλον, αλλά «με» τον άλλον.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε πως η σχέση μας με τον κόσμο, με τους άλλους, με τον διπλανό μας, στην πραγματικότητα σημαίνει ότι κάνουμε πράγματα «με τον άλλον» είναι αυτόνομο και εξαρτάται μόνο από την ελεύθερη απόφασή μας να κάνουμε κάτι τέτοιο.

Δεν κάνω κάτι για σένα, γι’ αυτό δεν μου χρωστάς τίποτα.

Δεν κάνεις κάτι για μένα, γι’ αυτό δεν σου χρωστάω τίποτα.

Σε τελική ανάλυση, κάνουμε κάτι μαζί.

Και είμαστε πολύ χαρούμενοι γι’ αυτό.

Θα είναι μια καινούργια πρόκληση για εμάς, να μάθουμε να περπατάμε μαζί. Αυτή είναι η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας.

Οπότε, δεν θα μείνω εξαρτημένη από σένα και δεν θα προσπαθήσω να σε κάνω να εξαρτάσαι από μένα.

Δεν θα φτάσω στο σημείο να προσπαθήσω να σε κάνω να με «φοβάσαι».

Θα γυρίσω την πλάτη στην ανάγκη να σε κάνω να με μισήσεις.

Θα αφήσω στην μπάντα τη στάση του θύματος, για να μη νοιώσεις ποτέ οίκτο για μένα.

Και δεν θα προσπαθήσω να σε κάνω να μ’ έχεις ανάγκη.

Θα συμβιβαστώ μόνο με το αν με θέλεις ή δεν με  θέλεις.

Και, εν πάση περιπτώσει, αν δεν μ’ αγαπάς εσύ, μην ανησυχείς για μένα, όλο και κάποιος θα υπάρχει ικανός να μ’ αγαπήσει…..

Πρέπει να δούμε τι σημαίνει πραγματικά «επαναστατώ» και τι σημαίνει «δεν υπακούω».

Πρέπει να ξέρουμε που έγκειται η παράβαση, σε ότι κάνουμε και σε ότι αποφασίζουμε.

Στο κάτω κάτω, είμαι ελεύθερη να τηρώ τους κανόνες ξέροντας ότι μπορώ να τους παραβιάσω, πράγμα που δίνει αξία στο γεγονός ότι τους σέβομαι, το ίδιο κι εσύ.

Πρέπει να είμαστε πάντοτε πιστοί στους κανονισμούς, τους κανόνες,  τα έθιμα;

Και αν ναι, σε ποιούς κανόνες;

Τους δικούς σου;

Τους δικούς μου;

Της πλειοψηφίας;

Θα πρέπει να αξιολογήσουμε τι είναι μια αυτοεξαρτώμενη απόφαση.

Καταρχάς, θα πρέπει να δεχτώ την πρόκληση να είμαι αυτοεξαρτώμενος, οπότε θα δίνω στον εαυτό μου:

Όλο και περισσότερα δικαιώματα να παίρνω τις δικές μου αποφάσεις.

Όλο και περισσότερους χώρους απελευθερωμένους από οποιαδήποτε επιρροή.

Όλο και μεγαλύτερη αποστασιοποίηση από τη μανία να κρίνω και να χειρίζομαι τον εξωτερικό κόσμο.

Όλο και περισσότερους τόπους υγείας.

Αυτό το περιβάλλον, δεν μπορεί κανείς ούτε να μου το προσφέρει, ούτε να μου το στερήσει.

Θα πρέπει να το δημιουργήσω εγώ ο ίδιος ή να το ανακαλύψω μέσα μου, να πληρώσω πρώτα το τίμημα και να έχω το ψυχικό σθένος ν’ αντέξω τις πληγές, για να βρω μετά το θάρρος να διακηρύξω την απόφασή μου να κατοικήσω εκεί.

Όχι για να πεθάνω υπερασπίζοντάς το, αλλά για να ζήσω εκεί και να το μοιραστώ με όλους.

Αν φτάσουμε στην κορυφή, σίγουρα θα έχουμε βρει μαζί έναν τρόπο να κάνουμε πραγματικότητα αυτό που είναι δυνατόν να συμβεί.

%d bloggers like this: