Οι δύο άρρωστοι

Δύο άντρες σοβαρά άρρωστοι, νοσηλεύονταν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρεπόταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα, γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.
Το κρεβάτι που βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.
Οι άντρες κατέληξαν να μιλάνε ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους, τη θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.
Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει για αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες. Ζωντάνευε από όλη τη δραστηριότητα και τα
χρώματα του έξω κόσμου.
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια
περπατούσαν πιασμένα χέρι χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.
Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας  που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περιέγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας, μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.
Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις
περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα το να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο. Άρχισε να αποστρέφεται στον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.
Ένα πρωινό σε μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους
νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.
Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο. Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος. Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.
Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος!
Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: Πώς μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περιέγραφε; Πώς μπορούσε να μου μιλάει για τόσο ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος;
Και η νοσοκόμα του απάντησε: “Ω Θεέ μου… Δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.

(Aπό email  που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο)

 

The URI to TrackBack this entry is: https://mybellavista.wordpress.com/2012/06/23/%ce%bf%ce%b9-%ce%b4%cf%8d%ce%bf-%ce%ac%cf%81%cf%81%cf%89%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%b9/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 CommentsLeave a comment

  1. Γειααααααααααα!!!

    Η ιστορία είναι όντως διδακτική!!!
    Ο καθένας πρέπει να ευχαριστήσει όλους εκείνους που μας βοήθησαν στις δύσκολες στιγμές, με τις “περιγραφές” τους, για να μας ενθαρρύνουν να βγούμε από το σκοτάδι, πάντα χρειάζεται χρόνος δε γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Εγώ τουλάχιστον από τα βάθη της ψυχής μου τους ευχαριστώ όλους, τι και αν τώρα δεν υπάρχουν στη ζωή μου, για τους δικούς τους λόγους, ίσως γιατί δεν περίμεναν ενα μαραμένο τριαντάφυλλο ότι θα ξανα γεννιόταν… όταν όμως έχεις υπομονή και καρτερία όσο κι αν οι συνθήκες σε κάνουν να παλεύεις, για να δεις ξανά τον διπλανο σου, ξανά ευτυχισμένο, μάλλον χάνεις και την υπομονή σου κι έτσι χάνεται η επικοινωνία και η επαφή και εγκαταλείπεις το πλοίο…δεν τους αδικω τους καταλαβαίνω αλλά και πάλι συνεχιζω έστω κι αν αυτό μου στοίχισε πολυ. Είμαι εδώ αν θέλεις και με τη δική τους στάση…είμαι ξανά καλά…

    • Χαίρομαι πολύ που σε “ξανακούω” και ακόμα περισσότερο χαίρομαι γιατί από τα γραφόμενά σου διακρίνω αισιοδοξία και δύναμη, μπράβο σου!!!! Σωστά σκέφτεσαι, κάθε άνθρωπος που περνάει από τη ζωή μας αφήνει το σημάδι του, ακόμα κι αυτοί που με τον τρόπο τους και τη στάση τους μας κάνουν να πονέσουμε πολύ. Μας κάνουν δυνατούς και μας δίνουν τα μαθήματα που χρειάζεται να πάρουμε για να προχωρήσουμε μπροστά και να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και τη δύναμή μας. Τους αξίζει ένα μεγάλο “ευχαριστώ” και να είσαι σίγουρη πως όλα θα πάνε ακόμα καλύτερα από εδώ και μπρος για σένα🙂


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: