Εστιάζοντας στις δυνατότητες

Όσοι αγαπούν εστιάζουν πάντα στο θετικό, στην ομορφιά, την καλοσύνη και τη χαρά. Αν και έχουν επίγνωση της σκοτεινής πλευράς της ζωής, αποφεύγουν να δίνουν βαρύτητα σ΄ αυτό. Η εμμονή μας με ό,τι είναι στραβό στον κόσμο, μας κάνει να μη βλέπουμε το καλό και το σωστό. Από την άλλη πλευρά, οι λύσεις γίνονται πιο ορατές υπό το φως των υφιστάμενων δυνατοτήτων.

Η ομορφιά και η καλοσύνη είναι οι ισχυρότερες δυνάμεις που μπορούμε να αντιπαρατάξουμε στην ασχήμια και το κακό. Οι αρνητικοί άνθρωποι ψάχνουν (και πάντα βρίσκουν) το αρνητικό, όπως ακριβώς οι θετικοί άνθρωποι ψάχνουν και βρίσκουν τη φωτεινή πλευρά της ύπαρξης. Και τα δύο υπάρχουν. Και τα δύο είναι πραγματικά και πάντα δίπλα μας. Η διαφορά είναι τόσο θεμελιώδης, όσο μια απόφαση και τόσο απλή όσο το άνοιγμα των ματιών μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Leo Buscaglia  Γεννημένοι να αγαπάμε, Στοχασμοί για την Αγάπη

Advertisements

Ποίημα για τους ήρωες του 1940 -28η Οκτωβριου 1940

Τιμή σε εσάς που πέσατε στης νίκης τον αγώνα

και καθεμιά απ’ το αίμα σας που χύσατε σταγόνα

τη λευτεριά θεμέλιωσε και την χαιρόμαστε όλοι.

 

Ποτέ σας δεν δειλιάσατε στου βάρβαρου το βόλι

και στήσατε στα στήθη σας ατσάλινη ασπίδα

για να μας δώσετε ελεύθερη σαν πρώτα την Πατρίδα!!!

 

(σ.σ. αυτό το ποίημα λέγαμε όταν κάναμε κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο των Ηρώων πριν ξεκινήσουμε την παρέλαση)

 

 

 

Είσαι ό,τι ακούς!

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ακούν ούτε το δέκα τοις εκατό απ΄ότι τους λένε! Έχουν το χάρισμα να ακούν μόνο ό,τι τους αφορά ή τους συμφέρει, ακούν φιλτράροντας εσωτερικά το προσλαμβανόμενο ερέθισμα.

Και όμως, τα αυτιά μας προορίζονται για να ακούν αγάπη. Δυσκολεύεσαι να το συλλάβεις, έτσι δεν είναι; ιδίως αν κάποιος στο περιβάλλον σου σε επικρίνει συχνά! Χωρίς αμφιβολία θα με ρωτήσεις :”Και πως να ακούσω αγάπη στα λόγια του συντρόφου μου, που άλλη δουλειά δεν κάνει από το να μου γκρινιάζει όταν δεν του αρέσει κάτι;”

Όταν και εσύ συμβεί να επικρίνεις κάποιον, μπορείς να δεις το κίνητρό σου, αυτό που κρύβεται πίσω από την επίκρισή σου; Επικρίνεις το συγκεκριμένο άτομο επειδή δεν το αγαπάς; Ή μήπως επειδή το αγαπάς υπερβολικά αλλά με λάθος τρόπο;

Δεν έχει σημασία πως αγαπάς, σημασία έχει, σε τελική ανάλυση, ότι αγαπάς! Να, λοιπόν, τι κρύβεται πίσω από την επίκριση. Είτε είναι ο σύντροφός σου, το παιδί σου,  ένας φίλος σου, επικρίνεις επειδή δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που διαμόρφωσες εσύ, όταν το γνώρισες. Ξάφνου, συμβαίνει κάτι και απογοητεύεσαι, επειδή το πρόσωπο αυτό δεν ενεργεί, δεν σκέφτεται και δεν μιλάει όπως θα ήθελες εσύ. Και το επικρίνεις. Γιατί; Απλούστατα επειδή θέλεις να το βοηθήσεις να δει πιο καθαρά, καθώς ενδόμυχα πιστεύεις ότι οφείλει να πράξει διαφορετικά.

Η όποια επίκριση υποκρύπτει αγάπη. Το μόνο που χρειάζεται για να ανακαλύψουμε αυτή την αγάπη, είναι να την ακούσουμε. Αν το πρόσωπο που επικρίνεις σου ήταν αδιάφορο, θα μπορούσε να κάνει ή να λέει οτιδήποτε: Δεν θα του έδινες την παραμικρή σημασία! Δεν θα σκεφτόσουν να το επικρίνεις, επειδή τα λόγια και οι πράξεις του θα σε άφηναν τελείως ασυγκίνητο. Το ίδιο κάνουν και οι άλλοι για σένα. Όταν σε επικρίνουν, κάτι σημαίνεις για αυτούς.  Επιπλέον, όταν σε επικρίνουν, έχεις παρατηρήσει ότι αναφέρονται σε συγκεκριμένη πράξη; Σε συγκεκριμένη στάση; Για το πως ντύνεσαι, πως μιλάς, πως γελάς, πως χτενίζεσαι, πως εργάζεσαι, και ούτω καθεξής; Άρα, επικρίνουν τη στάση σου και όχι τον πραγματικό σου εαυτό, την ουσία σου… Όταν βιώνεις συναισθήματα μετά από κάποια επίκριση, είναι γιατί ένοιωσες απόρριψη, δεν ένοιωσες αγάπη για το βαθύτερο είναι σου. Και όμως, ο άλλος δεν επέκρινε την ουσία σου, το βαθύτερο είναι σου. Ως άνθρωπο, ως πλάσμα, σε αγαπάει. Αντίρρηση έχει  μόνο για τη συγκεκριμένη συμπεριφορά σου.

Ας υποθέσουμε τώρα , ότι κάποιος έρχεται σε σένα για να κάνει παράπονα. Αντί να ακούσεις μόνο το ότι ο άλλος χρειάζεται ένα “ευήκοο αυτί“, γιατί να μην ακούσεις και ότι με το παράπονό του ζητάει τη συμβουλή σου; Γιατί δεν το ψάχνεις λιγάκι; Σου το λέω αυτό, επειδή χαρακτηρίζει πολύ τις ανθρώπινες σχέσεις. Πιστεύουμε πως έχουμε απαντήσεις για όλα. Χωρίς να εξακριβώσουμε αν ο άλλος χρειάζεται τη βοήθειά μας, αραδιάζουμε τις καλές συμβουλές μας.  Είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε να του λύσουμε το πρόβλημα, περιμένουμε μάλιστα να μας εκφράσει και ευγνωμοσύνη. Η πραγματικότητα είναι συνήθως εντελώς διαφορετική. Τις περισσότερες φορές, αυτός που παραπονιέται δεν είναι καθόλου έτοιμος να πράξει τα δέοντα για να αλλάξει τα κακώς κείμενα. Και η καλή συμβουλή σου δεν θα τον εντυπωσιάσει καθόλου. Δεν είναι αυτό που θέλει να ακούσει.

Αφού σου εκθέσει το πρόβλημά του, ρώτησέ τον αν θέλει τη βοήθειά σου, αν ενδιαφέρεται να ακούσει τη γνώμη και τις προτάσεις σου. Η αντίδρασή του θα σου υποδείξει ποια θα είναι η καλύτερη στάση σου. Συχνά, η συμβουλή που θέλουμε να δώσουμε στους άλλους είναι μια γνώμη που θα έπρεπε  να δώσουμε στον εαυτό μας, μια συμβουλή που αρμόζει σε εμάς. Η συμβουλή αυτή δεν ταιριάζει απαραιτήτως και στον άλλο. Μάντεψε την ανάγκη του ανθρώπου, πες του ό,τι θέλει να ακούσει, και θα πετάξει στα ουράνια!

Σου έτυχε ποτέ να γνωρίσεις κάποιον που διαρκώς παραπονιέται και που, παρά τις όποιες παρεμβάσεις σου, συνεχίζει να ζει με δυστυχίες  και προβλήματα; Την επόμενη φορά που θα σου αραδιάσει τις δυστυχίες του, θα τον βοηθήσεις λέγοντάς του το εξής :”Σε άκουσα με μεγάλη προσοχή. Τώρα, θέλω να ακούσω και τι αποφάσισες να κάνεις για να λύσεις το πρόβλημά σου.” Μπορεί να μη χαρεί καθόλου και να σου απαντήσει: “‘Ακουσέ με!!! Δεν έχω άλλη επιλογή! Τίποτα δεν αλλάζει! Όλα είναι εναντίον μου!” Τότε, πες του με ήρεμο τόνο ότι δεν θέλεις πια να τον ακούς να μιλάει για τα προβλήματά του, και ότι στο μέλλον μετά χαράς θα τον ακούσεις, με την προϋπόθεση όμως ότι θα έχει επίσης και σχέδιο δράσης για την αντιμετώπισή τους. Βέβαια, τα λόγια σου ενδέχεται να προκαλέσουν μεγάλο σοκ, ίσως και να σου θυμώσει. Μπορεί όμως να συμβεί το εντελώς αντίθετο, να τον βάλεις σε σκέψεις για τη συμπεριφορά του.

Στην πραγματικότητα, αυτό που περιμένει από εσένα το συγκεκριμένο άτομο αραδιάζοντας ασταμάτητα τα παράπονά του, είναι να νοιώσει καλύτερα με λόγια του τύπου: “Μη στεναχωριέσαι! Δεν είναι και τόσο φοβερό! Όλα θα πάνε καλά, θα δεις! Κάνε υπομονή και κουράγιο, στο τέλος όλα φτιάχνουν!” Θέλει να ακούσει λόγια παρηγοριάς. Όταν τελειώσεις με τις παρηγοριές σου, το πιο πιθανό είναι να σου πει:¨Α! Τώρα νοιώθω καλά! Πάντα μου κάνει καλό να κουβεντιάζω μαζί σου!” Όλη αυτή την ώρα, ούτε εσύ ούτε ο άλλος κάνατε κάτι για να μετατρέψετε την ενέργεια δυστυχίας σε ενέργεια ευτυχίας.

Εσύ χρησιμοποίησες την ενέργειά σου για παρηγοριά, λέγοντας ακριβώς ό,τι ο άλλος ήθελε να ακούσει, και εκείνος θα συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο δυστυχίας. Κανείς δεν ευθύνεται για τη δυστυχία του άλλου. Δεν χρειάζεται λοιπόν να φροντίζεις για την ευτυχία των άλλων. Ο ρόλος σου δεν είναι, σε καμία περίπτωση, να τους παρηγορείς, ώστε να συνεχίσουν να παραπονιούνται για τις επικρίσεις και τα προβλήματά τους.

Σου συμβαίνει ποτέ να ενοχληθείς ακούγοντας ψέματα, να νοιώσεις στα τρίσβαθα της ψυχής σου ότι κάτι ακούστηκε περίεργα απ΄ ότι σου είπαν; Ποιά στάση κρατάς σε μια τέτοια περίπτωση; Ακούς τον συνομιλητή σου παριστάνοντας ότι τον πιστεύεις ενώ ενδόμυχα τον επικρίνεις; Αν συμβαίνει αυτό, τότε δεν είσαι πιο ειλικρινής από εκείνον! Ψεύδεσαι και εσύ, αφού σκέφτεσαι κάτι και αφήνεις να πιστεύουν κάτι άλλο. Εάν αντιλαμβάνεσαι ότι τα άτομα στο περιβάλλον σου δεν είναι ειλικρινή, πρέπει να καταλάβεις ότι βρίσκονται εκεί για να συνειδητοποιήσεις ότι ούτε και εσύ είσαι πάντα ειλικρινής. Και όταν δεν είσαι ειλικρινής, δεν το κάνεις από κακία! Συχνά, μια τέτοια στάση προκαλείται από φόβο, φοβάσαι μη γελάσουν μαζί σου, φοβάσαι μήπως δεν σταθείς στο ύψος των περιστάσεων, μήπως κάνεις λάθος… Αποδέξου λοιπόν, ότι όταν οι άλλοι δεν είναι ειλικρινείς μαζί σου, έχουν κι εκείνοι τους φόβους τους. Αντί να τους επικρίνεις, δες σε αυτούς το μικρό παιδί που φοβάται.

Αν θέλεις πραγματικά να αλλάξεις την κατάσταση, άρχισε από σήμερα κιόλας να είσαι ειλικρινής. Όταν σου μιλάει κάποιος και αισθάνεσαι ότι αυτό που άκουσες είναι λάθος, να το εκφράσεις αμέσως.

Αν μια στάση σε ενοχλεί, είναι επειδή αντανακλά κάτι που υπάρχει μέσα σου.  Αν ενεργείς με συγκεκριμένο τρόπο, ενώ μέσα σου αισθάνεσαι εντελώς διαφορετικά, το αποτέλεσμα θα είναι πάντα η επίκριση. Δεν έχει σημασία αν είναι αυτοκριτική ή επίκριση των άλλων. Όσο διαρκεί όμως αυτό, κανείς δεν νοιώθει καλά γύρω σου. Το κλίμα της επίκρισης έχει ως αποτέλεσμα να εκπέμπεις στον περίγυρό σου κύματα δυσφορίας.

Αντί να ακούς λόγια αυταρχισμού, μπορείς να επιλέξεις να ακούς λόγια αγάπης! Το άτομο που σου δίνει την εντύπωση του αυταρχικού, είναι συχνά άτομο που προβάλλει μια έντονη προσωπικότητα, απλώς και μόνο για να κρύψει το φόβο του. Ενδέχεται επίσης, να θέλει πραγματικά να σε βοηθήσει, αλλά το κάνει με τρόπο αυταρχικό, επειδή δεν γνωρίζει να συμπεριφερθεί διαφορετικά. Χωρίς αμφιβολία, εκφράζει ό,τι έμαθε στα παιδικά του χρόνια. Ετσι ανατράφηκε από τους γονείς του και έτσι σου εκφράζει την αγάπη του. Αν μάθεις λοιπόν να βλέπεις μόνο την αγάπη, το φόβο ή τον πόνο στα αυταρχικά άτομα, δεν θα ξανακούσεις αυταρχικά λόγια. Τα αυταρχικά άτομα θα πάψουν να αποτελούν απειλή.

Αν θέλεις να κάνεις μια πράξη αγάπης προς τον εαυτό σου, άρχισε από σήμερα να ακούς πραγματικά όταν σου μιλούν οι άνθρωποι. Αν το μήνυμα δεν είναι σαφές, πες τους να το επαναλάβουν και αφουγκράσου προσεκτικά για να συλλάβεις τα λόγια της αγάπης. Η ζωή σου θα αλλάξει ριζικά με τη σπουδαία τούτη άσκηση.

Ό,τι ακούς, λοιπόν, σου δίνει μια άλλη δύναμη για να αλλάξεις τη ζωή σου. Γιατί να μην χρησιμοποιήσεις τις ισχυρές αυτές δυνάμεις που σου ανήκουν; Πράγματι, όταν δεν αποδέχεσαι κάτι που σου λένε, όταν θυμώνεις, απαρνιέσαι τη δύναμή σου. Και κάθε φορά που απαρνιόμαστε τη δύναμή μας, βιώνουμε οργή για τον εαυτό μας. Η οργή αυτή, συσσωρεύεται με αργό ρυθμό και κάποια στιγμή θα ξεσπάσει.

Για να οδηγηθείς στην ευτυχία, φρόντισε να ακούς υπέροχα πράγματα, γέμισε τον εαυτό σου με πράγματα καταπληκτικά. Είναι ελεύθερη η επιλογή σου ! Κανείς δεν υποχρεώνεται να ακούσει κάτι που δεν θέλει.

Ο καλύτερος τρόπος να ρυθμίσεις τη συμπεριφορά σου απέναντι στους άλλους είναι να χρησιμοποιήσεις τη διακριτική σου ευχέρεια και να ακολουθήσεις τη διαίσθησή σου.

Φίλος μου είναι όποιος δεν διστάζει να με διορθώσει. Η κουβέντα που αρχίζει να με ενοχλεί, είναι η κουβέντα που αρχίζω να ακούω.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Lise Bourbeau Μάθε ποιός στ΄αλήθεια είσαι

Στόχοι και πορεία του Χόρχε Μπουκάϊ

Υπάρχει διαφορά μεταξύ των λέξεων :στόχος και πορεία και ο καλύτερος τρόπος για να την αναλύσουμε είναι μέσω της παρακάτω ιστορίας :

Πάει κάποιος μια μέρα στη θάλασσα για να κάνει μια βόλτα με το ιστιοφόρο του και, ξαφνικά, ξεσπά μια δυνατή καταιγίδα και παρασύρει ανεξέλεγκτα το σκάφος του στ’ ανοιχτά. Μες την καταιγίδα, ο άνθρωπος δεν βλέπει προς τα που πάει το ιστιοφόρο. Με κίνδυνο να γλυστρήσει και να πέσει από το κατάστρωμα, ρίχνει την άγκυρα για να μη συνεχίσει να τον παρασύρει ο άνεμος, και καταφεύγει στην καμπίνα του μέχρι να κοπάσει λίγο η καταιγίδα. Όταν πέφτει ο αέρας, βγαίνει ο άντρας από το καταφύγιό του και επιθεωρεί το σκάφος από την πρύμνη ως την πλώρη. Το εξετάζει σπιθαμή προς σπιθαμή, και με χαρά διαπιστώνει ότι το σκάφος είναι ανέπαφο. Η μηχανή δουλεύει μια χαρά, το κύτος δεν έχει υποστεί την παραμικρή ζημιά, τα πανιά είναι άθικτα, το πόσιμο νερό δεν έχει χυθεί και το τιμόνι λειτουργεί σαν καινούργιο.

Ο ιστιοπλόος χαμογελά και σηκώνει το βλέμμα του με την πρόθεση να ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής προς το λιμάνι. Κοιτάζει ψηλά ένα γύρω προς όλες τις κατευθύνσεις, αλλά παντού βλέπει μόνο θάλασσα. Συνειδητοποιεί πως η θύελλα τον έχει παρασύρει μακριά από την ακτή κι έχει χαθεί.

Αρχίζει ν΄απελπίζεται και να αγχώνεται.

Όπως συμβαίνει σε κάποιους ανθρώπους σε στιγμές υπερβολικά δυσάρεστες, ο άντρας αρχίζει να κλαίει και να παραπονιέται φωναχτά:

“Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος…τι θ΄απογίνω…”

Και ενθυμούμενος ότι είναι ένας άνθρωπος με θρησκευτική παιδεία – όπως συμβαίνει μερικές φορές, δυστυχώς μόνο σε τέτοιες στιγμές – , λέει:

“Θεέ μου, είμαι χαμένος, βοήθησέ με Θεέ μου, είμαι χαμένος…”

Αν και μπορεί να φανεί ψέμα, γίνεται ένα θαύμα σ΄αυτή την ιστορία : ανοίγει ο ουρανός, εμφανίζεται ένας διάφανος κύκλος ανάμεσα στα σύννεφα, περνάει μια ακτίνα ήλιου, όπως στις ταινίες, και ακούγεται μια βαθιά φωνή (του Θεού;) που λέει:

“Τι σου συμβαίνει;”

Μπροστά στο θαύμα ο άντρας γονατίζει και παρακαλεί:

“Είμαι χαμένος, δεν ξέρω που βρίσκομαι, είμαι χαμένος, φώτισέ με, Κύριε. Πες μου που βρίσκομαι…Κύριε; Που βρίσκομαι;”

Εκείνη τη στιγμή η φωνή, απαντώντας στην απελπισμένη παράκληση, λέει:

“Βρίσκεσαι σε γεωγραφικό πλάτος 38 μοίρες νότια, γεωγραφικό μήκος 29 μοίρες δυτικά” κι αμέσως κλείνει ο ουρανός.

“Ευχαριστώ, ευχαριστώ…” λέει ο άντρας.

Μόλις όμως περνάει η πρώτη χαρά, το σκέφτεται λιγάκι και ξαναρχίζει να κλαίγεται ανήσυχος:

“Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος…”

Συνειδητοποιεί ότι, ακόμα κι αν ξέρει που βρίσκεται, πάλι χαμένος είναι. Γιατί το να ξέρεις που βρίσκεσαι, δεν σου λέει τίποτα για να πάψεις να είσαι χαμένος.

Ο ουρανός ανοίγει ακόμη μια φορά:

“Μα, τι σου συμβαίνει επιτέλους;”

“Να, στην πραγματικότητα δεν με εξυπηρετεί σε τίποτα να ξέρω που βρίσκομαι… Αυτό που θέλω να ξέρω είναι που πάω. Σε τι ωφελεί να ξέρω που βρίσκομαι αν δεν ξέρω που πάω; Αυτό που με κάνει να είμαι χαμένος είναι ότι δεν ξέρω που πάω.”

“Ωραία”, λέει η φωνή, “πας στο Μπουένος Αιρες” και αρχίζει πάλι να κλείνει ο ουρανός.

Τότε, πιο γρήγορα τώρα πριν προλάβει να κλείσει τελείως ο ουρανός, λέει ο άντρας:

“Είμαι χαμένος, Θεέ μου, είμαι χαμένος και απελπισμένος…!”

Ανοίγει ο ουρανός για τρίτη φορά:

“Τι τρέχει πάλι;”

“Να…εγώ, ξέροντας που βρίσκομαι, και ξέροντας που πάω, συνεχίζω να είμαι χαμένος όπως και πριν, γιατί στην πραγματικότητα δεν ξέρω καν που βρίσκεται το μέρος όπου πάω!”

Η φωνή απαντάει:

“Το Μπουένος Άϊρες είναι 38 μοίρες….”

“Όχι, όχι, όχι!” αναφωνεί ο άντρας. “Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος…Ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα; Συνειδητοποιώ ότι δεν φτάνει να ξέρω που βρίσκομαι και που πάω. Χρειάζεται να ξέρω ποιος είναι ο δρόμος για να φτάσω εκεί. Χρειάζομαι τον δρόμο”

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, πέφτει από τον ουρανό μια περγαμηνή δεμένη με μια κορδέλα.

Την ανοίγει ο άντρας και βλέπει έναν ναυτικό χάρτη. Επάνω αριστερά αναβοσβήνει ένα κόκκινο σημείο και από κάτω λέει:

“Βρίσκεστε εδώ.”

Και κάτω δεξιά, ένα γαλάζιο σημείο γράφει:

“Μπουένος Άϊρες “.

Με χρώμα φούξια φωσφορίζον, ο χάρτης δείχνει μια πορεία με πολλές ενδείξεις:

δίνη

ύφαλος

βράχια…

και, φυσικά, σημειώνει την πλεύση που πρέπει να ακολουθήσει ο ήρωάς μας για να φτάσει στον προορισμό του.

Επιτέλους, ο άντρας είναι ευχαριστημένος. Γονατίζει, κάνει το σταυρό του και λέει:

“Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου…”

Ο άπειρος και άτυχος ήρωάς μας

Κοιτάζει τον χάρτη…

Βάζει μπροστά τη μηχανή…

Σηκώνει τα πανιά…

Κοιτάζει ολόγυρα…

Και λέει:

“Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος!”

Ασφαλώς.

Ο κακομοίρης, συνεχίζει να είναι χαμένος.

Όπου κι αν κοιτάξει, παντού υπάρχει μόνο νερό, κι όλες μαζί οι πληροφορίες που έχει δεν του χρησιμεύουν σε τίποτα, αφού δεν ξέρει από που ν΄αρχίσει το ταξίδι.

Σ΄αυτήν την ιστορία ο άντρας βλέπει που βρίσκεται, ξέρει ποιος είναι ο προορισμός του, γνωρίζει τον δρόμο  που συνδέει το σημείο που βρίσκεται με το μέρος που πηγαίνει, κι εντούτοις, κάτι του λείπει για να πάψει να είναι χαμένος.

Τι είναι αυτό που του λείπει;

Να ξέρει προς τα που πάει.

Τι θα έκανε ο  κυβερνήτης ενός πλοίου για να καθορίσει την πορεία του;

Θα κοίταζε μια πυξίδα. Γιατί μόνο μια πυξίδα μπορεί να του δώσει αυτή την πληροφορία.

Τώρα που ξέρει που βρίσκεται, ξέρει που πάει κι έχει και τον χάρτη που τον κατευθύνει, τώρα, του λείπει η πυξίδα. Γιατί αν δεν έχει πυξίδα, με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να ξέρει προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί.

Άλλο πράγμα η πορεία και άλλο ο στόχος, ο προορισμός.

Ο στόχος είναι το σημείο άφιξης, ο δρόμος είναι το πως θα φτάσεις. Η πορεία είναι η γραμμή, η κατεύθυνση.

Η κατεύθυνση είναι απαραίτητη, έστω κι αν το μόνο που μπορεί να σου προσφέρει είναι να ξέρεις που πέφτει ο βορράς.

Αν καταλαβαίνει κανείς τη διαφορά μεταξύ πορείας και στόχου, αρχίζει να ξεκαθαρίζει πολλά πράγματα.

Ευτυχία είναι, η ικανοποίηση να ξέρεις ότι είσαι στον σωστό δρόμο.

Ευτυχία είναι η εσωτερική ηρεμία που νοιώθει αυτός που ξέρει προς τα που πάει η ζωή του.

Ευτυχία είναι η σιγουριά ότι δεν είσαι χαμένος.

Στην καθημερινή μας ζωή, οι στόχοι είναι τα λιμάνια όπου πρέπει να φτάσουμε, ο δρόμος είναι τα βοηθήματα που έχουμε στη διάθεσή μας για να τα καταφέρουμε, και τον χάρτη μας θα τον προσφέρει η πείρα.

Δεν αμφιβάλλω ότι έχει σημασία να ξέρουμε που βρισκόμαστε. Ωστόσο…χωρίς κατεύθυνση δεν υπάρχει δρόμος.

Είναι πιθανό, όταν βρίσκεται κανείς κοντά στον στόχο, να αισθάνεται ότι δεν είναι πια χαμένος. Όμως, αυτή η σιγουριά δημιουργεί δύο προβλήματα:

1. Πρέπει να περιορίζω την επιλογή μου αποκλειστικά στους στόχους που διαγράφονται μπροστά μου.

2. (και το πιο σοβαρό…) Τι γίνεται αφότου έχω φτάσει στον στόχο μου, ευτυχισμένος, ολοκληρωμένος, νοιώθοντας θαυμάσια και σε πλήρη αρμονία με τον εαυτό μου; Τι γίνεται τη στιγμή που ακολουθεί την πληρότητα;

Γιατί θα πρέπει να προσπαθήσω να βρω άλλον στόχο, και να θυμάμαι ότι κι αυτός θα πρέπει να είναι μέσα στα γνωστά πλαίσια, αλλιώς πάλι θα χαθώ.

Η στρατηγική σύμφωνα  με την οποία πρέπει να ανανεώνω συνεχώς τους στόχους μου για να αισθάνομαι ευτυχισμένος, πάντα αναγκασμένος να αποδιώχνω τον τερματισμό των προσπαθειών μου μόνο και μόνο για να συνεχίζω να βαδίζω, η ανάγκη να εφευρίσκω μόνο κοντινούς προορισμούς για να μην τυχόν και χαθώ στο δρόμο, όλο αυτό εμένα μου φαίνεται ένα υπερβολικά βαρύ φορτίο.

Επαναλαμβάνω: αν η ευτυχία μου προϋποθέτει να μην αισθανθώ ποτέ χαμένος, κι αν το τίμημα που πρέπει να καταβάλλω για να νοιώθω ευτυχής με εξαναγκάζει να κινούμαι πάντα σε κοντινές περιοχές, εγώ βρίσκω ότι κοστίζει υπερβολικά ακριβά.

Μεγαλώνω σημαίνει επεκτείνω τα όρια.

Σημαίνει να φτάνω κάθε φορά και πιο πέρα.

Πως θα μεγαλώσω αν ζω περιορισμένος στα γνωστά, από φόβο μήπως χαθώ;

Το θέμα λοιπόν είναι να ξέρουμε την πορεία.

Το θέμα δεν είναι να ξέρω που πάω, δεν είναι πόσο κοντά βρίσκομαι ούτε ν΄ανακαλύψω τι πρέπει να κάνω για να φτάσω στον στόχο.

Το θέμα είναι ότι ακόμη κι αν ο περιβάλλων χώρος δεν μου επιτρέπει να δω την ακτή, αν εγώ ξέρω που πάω, δεν με ενδιαφέρει ποτέ το μέρος που θα φτάσω, αλλά η κατεύθυνση την οποία ακολουθώ.

Στην περίπτωση των στόχων, ποτέ δεν ξέρω αν βαδίζω σωστά, όσο αυτοί δεν βρίσκονται μέσα στο οπτικό μου πεδίο.

Όταν ξέρω την πορεία, δεν με ενδιαφέρει πια αν θα φτάσω στο τέρμα. Είναι δυνατόν να μην είμαι χαμένος και να μη με νοιάζει το άμεσο αποτέλεσμα.

Κι αν εξαιρέσουμε τη ματαιοδοξία, αυτό είναι όφελος.

Αν για την ευτυχία μετρούσε ο προορισμός, τότε θα ήταν εξαρτημένη από τη στιγμή της άφιξης.

Αντίθετα, αν εξαρτάται από την αναζήτηση της πορείας, το μόνο που ενδιαφέρει είναι να βαδίζω στον δρόμο, κι ο δρόμος αυτός να είναι ο σωστός.

Ο σωστός δρόμος είναι εκείνος που ευθυγραμμίζεται με την πορεία που δείχνει η πυξίδα.

Όταν ο δρόμος προσανατολίζεται σύμφωνα με την κατεύθυνση που δίνω στη ζωή μου, τότε είμαι στο σωστό δρόμο.

Προσέξτε όμως, δεν υπάρχει μόνο ένας σωστός δρόμος, όπως ακριβώς δεν υπάρχει μόνο ένα μονοπάτι που πάει προς το βορρά. Σωστό είναι και το ένα, αλλά και το άλλο, και το άλλο…και το άλλο…

Όλοι οι δρόμοι είναι σωστοί, αν πηγαίνουν στη σωστή κατεύθυνση.

Μπορώ να επιλέξω οποιονδήποτε δρόμο, και κάνει το ίδιο. Αφού η πορεία συμπίπτει με τον δρόμο, η αίσθησή μου είναι πως δεν είμαι χαμένος.

Στη ζωή, την πορεία την διαγράφει η κατεύθυνση που ο καθένας αποφασίζει να δώσει στην ύπαρξή του.

Και η πυξίδα καταφέρνει ν΄απαντήσει στην απλή ερώτηση:

Προς τι ζω;

Όχι γιατί αλλά προς τι.

Όχι πως αλλά προς τι.

Όχι με ποιον αλλά προς τι.

Όχι από τι αλλά προς τι.

Η ερώτηση είναι προσωπική. Το θέμα δεν είναι να απαντήσεις προς τι ζει ο άνθρωπος, προς τι υπάρχει η ανθρωπότητα, προς τι έζησαν οι γονείς σου ούτε τι νόημα έχει η ζωή των ανήθικων.

Το θέμα είναι Η ΖΩΗ ΣΟΥ.

Τι νόημα έχει η ζωή σου;

Αν μπορείς ν΄απαντήσεις με ειλικρίνεια σ΄αυτήν την ερώτηση, σημαίνει ότι έχεις βρει την πυξίδα για το ταξίδι.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ Ο Δρόμος της Ευτυχίας Φύλλα Πορείας IV

Published in: on October 11, 2011 at 7:59 pm  Leave a Comment  
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
%d bloggers like this: