Ας μιλήσουμε τώρα για την συγχώρεση

Δεν θα μπορέσεις ποτέ να απελευθερωθείς από την πικρία όσο συνεχίζεις να μην συγχωρείς. Οι πικρές σκέψεις δεν μπορούν να δημιουργήσουν χαρά. Όσο δικαιολογημένος κι αν αισθάνεσαι ότι είσαι, ό,τι κι αν έχουν κάνει οι άλλοι αν εσύ επιμένεις να μένεις κολλημένος στο παρελθόν δεν θα είσαι ποτέ ελεύθερος.

Η συγχώρεση του εαυτού σου και των άλλων θα σε απελευθερώσει από τη φυλακή του παρελθόντος. Όταν δεν  ακολουθείς ελεύθερα τη ροή της ζωής στην παρούσα στιγμή, αυτό σημαίνει ότι μένεις προσκολλημένος σε κάποια στιγμή του παρελθόντος. Αυτή η στιγμή μπορεί να σου προκαλεί τύψεις, θλίψη, θυμό ή μνησικακία και μερικές φορές την επιθυμία για εκδίκηση. Όλα αυτά τα συναισθήματα προέρχονται από ένα χώρο μη συγχώρεσης, από την άρνησή σου να απελευθερώσεις το παρελθόν και να έρθεις στην παρούσα στιγμή. Όμως, μόνο στην παρούσα στιγμή μπορείς να δημιουργήσεις το μέλλον σου.

Δεν θέλεις λοιπόν να χαραμίσεις  τις τωρινές σου σκέψεις, συνεχίζοντας να δημιουργείς το μέλλον σου απ’ τα σκουπίδια του παρελθόντος. Όταν κατηγορείς κάποιον άλλον,  του παραδίνεις τη δύναμή σου, επειδή αναθέτεις σε εκείνον την ευθύνη για τα δικά σου συναισθήματα. Οι άνθρωποι που υπάρχουν στη ζωή μας, συμπεριφέρονται πολλές φορές με  τρόπους που πατούν τα κουμπιά μας και πυροδοτούν μέσα μας δυσάρεστες αντιδράσεις. Ωστόσο, δεν μπήκαν εκείνοι μέσα στο νου μας για να δημιουργήσουν τα κουμπιά μας. Όταν αναλαμβάνουμε εμείς την ευθύνη για τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις μας, τότε γινόμαστε όλο και πιο ικανοί  να αντιμετωπίζουμε την κάθε κατάσταση. Το να συγχωρείς κάποιον, δεν σημαίνει να ανέχεσαι τη συμπεριφορά του.

Η συγχώρεση συμβαίνει μέσα στον ίδιο σου το νου. Δεν έχει να κάνει με τον άλλον.  Στην πραγματικότητα, αληθινή συγχώρεση σημαίνει να απελευθερωθείς από την προσκόλλησή σου στον πόνο, είναι μια πράξη απελευθέρωσης του εαυτού σου από την αρνητική ενέργεια. Επίσης, η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι θα αφήσεις την άσχημη συμπεριφορά του άλλου να συνεχίσει να υπάρχει στη ζωή σου. Τον συγχωρείς και τον απελευθερώνεις.

Το να παίρνεις θέση και να θέτεις υγιή όρια είναι μία από τις πιο ισχυρές πράξεις  αγάπης όχι μόνο προς τον εαυτό σου, αλλά και προς τον άλλον.   Όποιοι κι αν είναι οι λόγοι για τους οποίους τρέφεις πικρία και αρνείσαι να συγχωρέσεις, μπορείς να τους αφήσεις πίσω σου. Μπορείς να τους απελευθερώσεις, ζεις μόνο στο ΤΩΡΑ και μπορείς σε τούτη τη στιγμή να επιλέξεις να κάνεις  σκέψεις που δημιουργούν ένα θετικό σήμερα και  ένα θετικό αύριο.

Θετικές δηλώσεις για τη συγχώρεση

  1. Ανοίγω την πόρτα της καρδιάς μου και μέσα από τη συγχώρεση προχωρώ προς την αγάπη.
  2. Αλλάζω τις σκέψεις μου κι ο κόσμος γύρω μου αλλάζει.
  3. Το παρελθόν έχει τελειώσει και δεν έχει καμιά δύναμη πάνω μου, οι σκέψεις που κάνω ΤΩΡΑ δημιουργούν το μέλλον μου.
  4. Δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό να είμαι θύμα. Αρνούμαι να συνεχίσω να νοιώθω ανήμπορος. Διεκδικώ τη δύναμή μου.
  5. Προσφέρω στον εαυτό μου το δώρο της απελευθέρωσης από το παρελθόν και προχωράω με χαρά στο ΤΩΡΑ.
  6. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα μεγάλο ή μικρό που να μην μπορεί η αγάπη να το λύσει.
  7. Είμαι έτοιμος να θεραπευτώ, είμαι πρόθυμος να συγχωρήσω και όλα τώρα  είναι καλά.
  8. Ξέρω ότι τα παλιά πρότυπα δεν με περιορίζουν πια. Τα αφήνω να φύγουν με ευκολία.
  9. Καθώς συγχωρώ τον εαυτό μου, γίνεται πιο εύκολο να συγχωρώ και τους άλλους.
  10. Συγχωρώ τον εαυτό μου που δεν είναι τέλειος, ζω με τον καλύτερο τρόπο που ξέρω.
  11. Είναι τώρα ασφαλές για μένα να απελευθερώσω όλα τα παιδικά μου τραύματα και να προχωρήσω στην αγάπη.
  12. Συγχωρώ όλους εκείνους που ένοιωσα ότι με έβλαψαν στο παρελθόν, τους απελευθερώνω με αγάπη.
  13. Οι αλλαγές της ζωής που βρίσκονται μπροστά μου είναι όλες θετικές, είμαι ασφαλής.
  14. Η ζωή με αγαπάει και με υποστηρίζει. Κι έτσι, διεκδικώ για τον εαυτό μου μια καρδιά ανοιχτή, γεμάτη αγάπη. Ο καθένας μας κάνει το καλύτερο που μπορεί κάθε στιγμή, κι αυτό ισχύει επίσης και για μένα. Το παρελθόν έχει τελειώσει. Δεν είμαι οι γονείς μου, ούτε ακολουθώ τα δικά τους πρότυπα πίκρας ή μνησικακίας. Είμαι ο μοναδικός και υπέροχος εαυτός μου, και επιλέγω να ανοίξω την καρδιά μου και να αφήσω την αγάπη, τη συμπόνοια και την κατανόηση να ξεπλύνουν και να σβήσουν όλες τις παλιές οδυνηρές αναμνήσεις. Είμαι ελεύθερος να είμαι όλα όσα μπορώ να είμαι. Αυτή είναι η αλήθεια της ύπαρξής μου, και έτσι τη δέχομαι τώρα. ΄Ολα στη ζωή μου είναι καλά.

Εσύ έχεις την επιλογή, μπορείς να συνεχίσεις να μένεις κολλημένος και γεμάτος πικρία ή να προχωρήσεις για μια ζωή γεμάτη χαρά  και πληρότητα.  Έχεις την ελευθερία της επιλογής.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο της Louise L. Hay Έλκεις αυτό που δηλώνεις

Δυστυχία και προσδοκίες(Ο Δρόμος της ευτυχίας- Χόρχε Μπουκάϊ)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας πρίγκηπας που ζούσε σ΄ένα παλάτι και είχε ό,τι μπορούσε να επιθυμήσει, σαν κάθε πρίγκηπας του παραμυθιού. Το πρωί της ιστορίας μας, βλέπει να περνάει ένας ζητιάνος μ’ ένα πιατάκι και να ζητάει ελεημοσύνη. Ο πρίγκηπας στέλνει να τον φωνάξουν και είναι έτοιμος να πετάξει μερικά νομίσματα στο παράξενο κιτρινωπό πιατάκι του.

Ο ζητιάνος, όμως, τον σταματάει και του λέει: “Με συγχωρείς, άρχοντά μου, είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Αν θέλεις πραγματικά να μου δώσεις ελεημοσύνη – και ομολογώ πως δεν είσαι υποχρεωμένος – δώσε μου αρκετά για να γεμίσει το πιάτο μου. Μη μου δώσεις χρήματα, αν δεν θέλεις, δώσε μου φαγητό ή ό,τι έχεις για πέταμα, δώσε μου, όμως, τόσα ώστε να γεμίσει μέχρι πάνω η γαβάθα μου. Αν δεν θέλεις άρχοντά μου, ή δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, θα προτιμούσα να περιμένεις τον επόμενο ζητιάνο για να ικανοποιήσεις την ανάγκη σου να δώσεις ελεημοσύνη”.

Μένει κατάπληκτος ο πρίγκηπας, του ‘ρχεται να τον πετάξει έξω με τις κλωτσιές, σκέφτεται όμως ότι μπορεί ο ζητιάνος να έχει κάποιο δίκιο. Αν δεν μπορεί ο πρίγκηπας να ικανοποιήσει έναν ζητιάνο, ποιος θα μπορούσε να το κάνει….

Ο πρίγκηπας χτυπάει τα χέρια κι εμφανίζονται δύο υπηρέτες μ΄ένα δίσκο ξέχειλο από δερμάτινα πουγκιά γεμάτα νομίσματα. Χωρίς να πει λέξη, αρχίζει ο πρίγκηπας ν΄αδειάζει τα νομίσματα στο πιάτο, και με έκπληξη τα βλέπει να εξαφανίζονται αμέσως στον πάτο της γαβάθας. Δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που συμβαίνει, όμως, αφού έχει ρίξει και τα τελευταία νομίσματα, το πιάτο είναι τόσο άδειο όσο κι όταν ήρθε ο ζητιάνος στο παλάτι.

Ο άρχοντας καλεί τον σύμβουλό του, και σε λίγο φέρνουν ένα σεντούκι γεμάτο πολύτιμα κοσμήματα απ΄ όλα τα μέρη του κόσμου. Στην αρχή με τις χούφτες, και μετά με τη βοήθεια των υπηρετών, όλοι ρίχνουν πετράδια στο πιάτο του ζητιάνου για να καταφέρουν να το γεμίσουν, έστω και για μια στιγμή…Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση! ο κιτρινωπός πάτος της γαβάθας μοιάζει να καταπίνει αυτοστιγμή ό,τι πέφτει μέσα.

Θυμώνει ο πρίγκηπας και διατάζει να φέρουν δίσκους γεμάτους φαγητά, και γίνεται ξανά το ίδιο: το πιάτο παραμένει άδειο όπως και πριν. Ηττημένος, ο άρχοντας σταματάει τους δέκα υπηρέτες του που ακόμα ρίχνουν όλοι μαζί, ανεπιτυχώς, ψωμιά και φρούτα στο πιατάκι του ζητιάνου.

“Με νίκησες” λέει ο πρίγκηπας. “Εγώ, ο πιο ισχυρός άνθρωπος στον κόσμο, δεν μπορώ να γεμίσω το πιάτο ενός ζητιάνου. Πήρα ένα μάθημα ταπεινοφροσύνης…Σε παρακαλώ, μείνε να φας μαζί μου και πες μου που βρήκες αυτή τη μαγική γαβάθα που δεν γεμίζει ποτέ.”

“Πριν μερικούς μήνες”, του απαντάει ο ζητιάνος, “έσπασε η παλιά μου ξύλινη γαβάθα. Ψάχνοντας να βρω έναν πεσμένο κορμό δέντρου για να σκαλίσω μια καινούργια, ένα βράδυ βλέπω μπροστά μου ένα πτώμα πεταμένο στην άκρη του δρόμου. Τα ζώα είχαν καταβροχθίσει τις σάρκες του άτυχου άντρα κι απόμεινε γυμνός ο σκελετός του. Σίγουρος ότι δεν έκανα κανένα κακό, κατάφερα να δανειστώ ένα πριόνι από  κάποιους κτηνοτρόφους κι έκοψα το πάνω μέρος του κρανίου του. Το έπλυνα, κι από τότε το χρησιμοποιώ σαν πιατάκι. Αυτό που είδες, άρχοντά μου, δεν είναι κάτι μαγικό. Απλώς, αυτό το κρανίο διατηρεί ακόμα κάποιες από τις ιδιότητες που είχε όταν αποτελούσε μέρος του κεφαλιού εκείνου του ανθρώπου. Και το κεφάλι, υψηλότατε, είναι πάντα αχόρταγο!!!!”

****************************************************************************************************************************************************************

Κατά τους μελετητές της παιδικής συμπεριφοράς, οι πρώτες λέξεις που μάθαμε όταν ήμαστε μικροί, ήταν λίγο -πολύ οι ίδιες για όλους:

πρώτα μάθαμε να λέμε μαμά,

στη συνέχεια προφέραμε τη λέξη μπαμπάς

και η τρίτη λέξη ήταν σχεδόν πάντα κι άλλο.

Σ’ εκείνες τις τρεις πρώτες λέξεις καθρεπτίζονται οι πιο βαθιές και πραγματικές μας επιθυμίες: πρώτα η αγάπη, μετά η ασφάλεια και μετά το “ακόμα περισσότερο” απ’ αυτά τα δύο προηγούμενα. Έτσι καθορίζεται ότι εκεί βρίσκονται ριζωμένες οι πιο πρωτόγονες ανάγκες μας, οι βασικές μας απαιτήσεις στο δρόμο μας προς την ευτυχία…

Αυτός ο αδιόρθωτος όμως συσχετισμός της ευτυχίας με την ιδιοκτησία, μας συνδέει με μια κατάσταση από την οποία είναι δύσκολο να βγει κανείς. Αν, όπως υπαινίσσεται το παραμύθι, η ανθρώπινη φύση είναι αχόρταγη, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην κατάκτηση της ευτυχίας έχει να κάνει με την ίδια μας τη φύση.

Με δεδομένο ότι δεν είναι ποτέ δυνατόν να ικανοποιήσουμε όλες μας τις επιθυμίες – είτε είναι επιθυμία γι΄αγάπη, για σεξ, για χρήματα, για προσοχή, για ασφάλεια, για ευχαρίστηση ή για τροφή – μπορούμε να πούμε πως η ευτυχία που επιχειρούμε να ορίσουμε είναι κάτι εξ ορισμού αδύνατον.

Τα υλικά αγαθά όμως, δεν μπορούν να προσδιορίζουν την ευτυχία μας, γιατί είναι εξ ορισμού, ανεπαρκή και ανίκανα να μας προσφέρουν ικανοποίηση. Η ποσότητα της δυστυχίας ισούται με τις επιθυμίες μείον την πραγματικότητα. Όποια λοιπόν κι αν είναι η κλίμακα της δυστυχίας, εμείς ξεκινάμε αμέσως την προσπάθεια ν΄αλλάξουμε την πραγματικότητα. Είναι μια ιδέα λογική, αποτελεσματική, καταπληκτική, η οποία μας προτρέπει να δράσουμε.

Ο μόνος τρόπος για να λύσουμε αυτήν την εξίσωση ώστε να πάψει να βγάζει ένα αποτέλεσμα δυστυχίας, είναι να δουλέψουμε πάνω στην επιθυμία κι όχι μόνο πάνω στην πραγματικότητα. Γιατί, αν βελτιώσω την πραγματικότητα, αλλά μαζί μ΄αυτήν αυξηθούν αναλόγως και οι προσδοκίες μου, η δυστυχία θα παραμείνει στη θέση της.

Κάθε φορά που νοιώθουμε δυστυχισμένοι, πασχίζουμε ν΄αλλάξουμε την πραγματικότητα, να την κάνουμε να μοιάζει περισσότερο μ΄αυτό που περιμέναμε απ΄αυτήν, να πιέσουμε τα πράγματα προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση – χωρίς να σκεφτόμαστε ότι, αν αυτό που θέλουμε πραγματικά είναι να είμαστε ευτυχισμένοι, η προσπάθειά μας θα μπορούσε να είναι μάλλον εσωτερική και όχι εξωτερική, να έχει να κάνει περισσότερο με τις προσδοκίες μας παρά με την πραγματικότητα, περισσότερο μ’ αυτό που προσπαθούμε να πετύχουμε παρά    μ΄αυτό που αντιμετωπίζουμε στην πραγματικότητα

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ Ο Δρόμος της Ευτυχίας, Φύλλα Πορείας ΙV

%d bloggers like this: