Άλλαξες ΕΣΥ!!!!

Υπάρχουν κάποιες φορές που θέλεις να μιλήσεις και να πεις τόσα πολλά πράγματα, που έχεις να εκφράσεις τόσα πολλά συναισθήματα. Αν όμως οι συνθήκες δεν το επιτρέψουν να τα εκφράσεις όλα αυτά τη συγκεκριμένη στιγμή που το θέλεις και το νιώθεις, τότε αλλάζουν όλα, ή μάλλον σωστότερα ΕΣΥ αλλάζεις.

Αλλάζουν οι συνθήκες και τα δεδομένα και τότε…. τότε απλά οι λέξεις που ήθελες να πεις δεν βρίσκουν αιτία για να αρθρωθούν, νιώθεις πως σου είναι πλέον αδιάφορο να πεις ή να εκφράσεις το οτιδήποτε. Τα έχεις σκεφτεί τόσες φορές…ίσως και να τα έχεις γράψει σε κάποιο τετράδιο. Έχουν χάσει την “αξία” τους, έχει μειωθεί δραματικά η σημασία τους. Απλά, γιατί δεν άδραξες τη στιγμή για να τα πεις, γιατί δείλιασες, γιατί το ανέβαλλες, χάθηκε η στιγμή, αλλάξανε τα δεδομένα, αλλάξανε τα πλάνα σου, άλλαξες ΕΣΥ!

Τώρα πια, μπορείς να ζήσεις χωρίς να σε “καίει” να τα πεις όλα αυτά. Τώρα πια θεωρείς και πιστεύεις πως είναι ανούσιο να πεις το οτιδήποτε, δεν σ΄ενδιαφέρει και δεν σε αφορά να πάρεις απαντήσεις στα ερωτήματά που είχες. Έχεις αλλάξει ΕΣΥ, έχεις προχωρήσει, έχεις κάνει ένα βήμα παραπέρα. Συνειδητοποίησες πως αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι το ΤΩΡΑ. Όχι τι έγινε πριν λίγο, χτες, πριν μέρες, πριν χρόνια. Το ΤΩΡΑ μετράει. Κάνεις τον απολογισμό σου και αξιολογείς τα τωρινά δεδομένα. Μετράς τις “απώλειες” τι έχασες, τι πήρες, τι είχες, τι κέρδισες, τι έχεις ΤΩΡΑ.

Οι “κακουχίες” σφυρηλάτησαν την ψυχή σου. Ευγνωμονείς όλους αυτούς που σε πλήγωσαν, γιατί χωρίς την βοήθειά τους, δεν θα ήσουν αυτό που είσαι σήμερα. Αν δεν τους είχες επιτρέψει να κατασπαράξουν την ψυχή σου, ίσως και να μην κατάφερνες ποτέ να βγεις από τη σκοτεινή ζώνη του λυκόφωτος- την συνεχόμενη αναβίωση του παρελθόντος, τις ατέρμονες συζητήσεις με τα κοντινά σου άτομα για τα ίδια πράγματα, τις αέναες αναλύσεις περιστατικών και συμπεριφορών.

Για να τελειώσει ο δρόμος των δακρύων, χρειάζεται να περάσεις μέσα από αυτόν, χρειάζεται να μουσκέψουν τα δάκρυά σου ακόμα και το μεδούλι από τα κόκκαλά σου. Όταν το σφουγγάρι είναι βρεγμένο, ολόκληρη η θάλασσα μπορεί να περάσει από πάνω του, χωρίς να καταφέρει να το γεμίσει με μια στάλα παραπάνω.

Από όλα όσα ήθελες να πεις, μονάχα μια λέξη πλέον βγαίνει από τα χείλη σου και την ψυχή σου: Σ’ ευχαριστώ, για τον ψυχικό πόνο που μου προκάλεσες. Αν δεν το βίωνα αυτό, σήμερα θα εξακολουθούσα να ζω στο πλανερό σκοτάδι της άγνοιας, δεν θα είχα αυτογνωσία, αυτοεξάρτηση, αυτοπεποίθηση, αξιοπρέπεια, δύναμη, αυτοσεβασμό, δεν θα είχα γνωρίσει τον αληθινό μου εαυτό!!!

Το σημείο δύναμης βρίσκεται στην παρούσα στιγμή!!!

Το σημείο  δύναμης βρίσκεται στην παρούσα στιγμή…εδώ και τώρα, στο μυαλό μας. Δεν  έχει σημασία για πόσο καιρό είχαμε αρνητικά πρότυπα, μια ασθένεια, μια χάλια σχέση, οικονομικά προβλήματα ή μίσος απέναντι στον εαυτό μας. Μπορούμε να αρχίσουμε να κάνουμε αλλαγές σήμερα. Οι σκέψεις που κάναμε και οι λέξεις που χρησιμοποιούσαμε επανειλημμένα έχουν δημιουργήσει τη ζωή μας και τις εμπειρίες μας μέχρι στιγμής. Παρόλα αυτά, αυτός είναι ο παρελθών τρόπος σκέψης. Τον κάναμε ήδη. Αυτό που επιλέγουμε να σκεφτούμε και να πούμε σήμερα, αυτή τη στιγμή, θα δημιουργήσει το αύριο και την επόμενη μέρα και την επόμενη εβδομάδα και τον επόμενο μήνα και τον επόμενο χρόνο και ούτω καθ’ εξής. Το σημείο δύναμης είναι πάντα στην παρούσα στιγμή. Εδώ ξεκινάμε να κάνουμε τις αλλαγές. Τι απελεθευρωρική ιδέα! Μπορούμε να αρχίσουμε να αποδιώχνουμε τις παλιές ανοησίες. Τώρα. Και η πιο παραμικρή αρχή θα κάνει τη διαφορά.

Όταν ήσασταν μικροσκοπικό μωρό, ήσασταν αγνή χαρά και αγάπη. Γνωρίζατε πόσο σημαντικός/ή ήσασταν. Νοιώθατε πως είστε το κέντρο του σύμπαντος. Είχατε τόσο θάρρος που ζητούσατε αυτό που θέλατε και εκφράζατε τα συναισθήματά σας ανοιχτά. Αγαπούσατε τον εαυτό στο σύνολό του – κάθε μέρος του σώματός σας, συμπεριλαμβανομένων και των κοπράνων σας. Ξέρατε πως ήσασταν τέλειος/α. Και αυτή είναι η αλήθεια της ύπαρξής σας. Όλα τα υπόλοιπα είναι ανοησίες που μαθαίνουμε και μπορούμε να ξεμάθουμε.

Όταν ένα μωρό είναι ταραγμένο, εκφράζεται με γοερές κραυγές, καθαρό κλάμα. Δεν αναρωτιέται αν πρέπει ή όχι να κλάψει. Αν το αγκαλιάσεις ή το ταϊσεις, σε μερικά δευτερόλεπτα τέρμα τα δάκρυα. Αν το μωρό είναι θυμωμένο, σε κάνει να το καταλάβεις οπωσδήποτε. Αλλά ακόμα κι αυτό, το αφήνει να περάσει σύντομα. Φαντάζεσαι ότι ένα μωρό μπορεί να νοιώσει ένοχο για το θυμό του; Τα μωρά το αφήνουν να κυλήσει, να περάσει. Εκφράζονται πλήρως και μετά το βουλώνουν. Τα βρέφη είναι τέλειοι δάσκαλοι. Και δείχνουν τη σωστή χρήση της ενέργειας. Μάθε το αυτό και θα μπορέσεις να μεταμορφώσεις κάθε σου συνήθεια.

Πόσο συχνά έχουμε πει: “Έτσι είμαι”, ή “Έτσι είναι”. Αυτό που πραγματικά λέμε είναι πως “αυτό που πιστεύουμε είναι αληθινό για μας”. Συνήθως αυτό που πιστεύουμε είναι απλά η γνώμη κάποιου άλλου που έχουμε δεχθεί και ενσωματώσει στο σύστημα πεποιθήσεών μας. Ταιριάζει με όλα τα άλλα πράγματα που πιστεύουμε. Αν, σαν παιδιά διδαχθήκαμε πως ο κόσμος είναι ένα τρομακτικό μέρος, τότε, οτιδήποτε ακούμε που ταιριάζει με αυτήν την πεποίθηση θα το δεχόμαστε ως αληθινό. Για παράδειγμα: “Μην εμπιστεύεσαι τους ξένους”, “Μην βγαίνεις έξω τη νύχτα”, “Οι άνθρωποι θα σε ξεγελάσουν” και ούτω καθ’ εξής. Από την άλλη πλευρά, αν διδαχθούμε νωρίς στη ζωή μας πως ο κόσμος είναι ένα ασφαλές και χαρούμενο μέρος, τότε θα πιστέυουμε άλλα πράγματα όπως: “Η αγάπη βρίσκεται παντού”, “Οι άνθρωποι είναι τόσο φιλικοί” και “Τα χρήματα μου έρχονται εύκολα”. Οι εμπειρίες της ζωής μας είναι ο καθρέφτης των πεποιθήσεών μας.

Σπάνια καθόμαστε και αμφισβητούμε τις πεποιθήσεις μας. Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε: “Γιατί πιστεύω πως είναι δύσκολο για μένα να μάθω; Ισχύει αυτό πραγματικά; Αληθεύει για μένα τώρα; Από που προήλθε αυτή η πεποίθηση; Εξακολουθώ και την έχω απλά επειδή ο δάσκαλός μου της πρώτης τάξης μου το  επαναλάμβανε; Θα ήμουν καλύτερα αν την απέρριπτα;”

Σταματήστε για ένα λεπτό και συγκροτήστε τη σκέψη σας. Τι σκέφτεστε αυτή τη στιγμή; Αν οι σκέψεις διαμορφώνουν τη ζωή και τις εμπειρίες σας, θα θέλατε αυτή η σκέψη να γίνει αλήθεια για σας; Αν είναι μια σκέψη ανησυχίας, θυμού, οδύνης ή εκδίκησης, πως πιστεύετε πως η σκέψη αυτή θα επιστρέψει σε εσάς; Ό,τι στέλνουμε προς τα έξω νοητικά ή λεκτικά επιστρέφει σε εμάς με την ίδια μορφή.

Αφιερώστε λίγο χρόνο και ακούστε τα λόγια που λέτε. Αν ακούσετε τον εαυτό σας να λέει κάτι τρεις φορές, γράψτε το. Έχει γίνει πρότυπο για σας. Στο τέλος της εβδομάδας, εξετάστε τον κατάλογο που φτιάξατε και θα δείτε με τι τρόπο οι λέξεις ταιριάζουν με τις εμπειρίες σας. Αλλάξτε τα λόγια σας και τις σκέψεις σας και θα δείτε τη ζωή σας να αλλάζει. Για να ελέξγετε τη ζωή σας, ελέγξτε την επιλογή των λέξεων και σκέψεων σας. Κανένας άλλος δεν σκέπτεται στο νου σας εκτός από εσάς.

Απόσπασμας από το βιβλίο της  Louse L. Hay Θεράπευσε το σώμα σου

Απόσπασμα από το βιβλίο του Dan Milman Ο Δρόμος του Ειρηνικού Πολεμιστή

Θυμός

Όλοι αντιμετωπίζουμε το θυμό κάποια στιγμή της ζωής μας. Ο θυμός είναι ένα ειλικρινές συναίσθημα. Όταν όμως δεν τον εκφράσεις ή δεν τον αντιμετωπίσεις ανοιχτά, τότε η αντιμετώπισή του θα γίνει εσωτερικά, μέσα στο σώμα, και θα εξελιχτεί σε κάποια α-σθένεια ή δυσλειτουργία.

Όπως συμβαίνει και με την επίκριση, συνήθως θυμώνεις για τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά. Όταν λοιπόν είσαι θυμωμένος και νιώθεις ότι δεν πρέπει να εκφράσεις το θυμό σου, τότε τον καταπίνεις, κι αυτό σου προκαλεί δυσαρέσκεια, πικρία ή κατάθλιψη. Γι’ αυτό καλό είναι να αντιμετωπίζεις το θυμό σου όταν εμφανίζεται.

Κάποια άτομα νιώθουν συνεχώς θυμωμένα. Έχουν αυτό που ονομάζεται “καθ’ έξιν” θυμό. Γίνεται κάτι και θυμώνουν. Βλέπουν κάτι άλλο και ξαναθυμώνουν. Ξαναγίνεται κάτι και συνεχίζουν να θυμώνουν, αλλά ποτέ δεν κάνουν τίποτε πέρα από αυτό. Αυτού του είδους ο θυμός είναι παιδιάστικος – θέλεις πάντα να γίνεται το δικό σου. Θα σε βοηθούσε να αναρωτηθείς:

“Γιατί επιλέγω να θυμώνω συνέχεια;”

“Τι κάνω και δημιουργώ συνεχώς καταστάσεις που μου προκαλούν θυμό;”

“Είναι αυτός ο μόνος τρόπος για να αντιδρώ στη ζωή;”

“Αυτό θέλω;”

“Ποιόν εξακολουθώ να τιμωρώ ή να μην αγαπώ;”

“Γιατί θέλω να βρίσκομαι σ΄αυτή την κατάσταση;”

“Τι είναι αυτό που πιστεύω και που μου προκαλεί όλη αυτή την απογοήτευση και την ανησυχία;”

“Τι είναι αυτό που εκπέμπω ώστε να παρακινεί τους άλλους να με εκνευρίζουν;”

Με άλλα λόγια, γιατί πιστεύεις ότι για να γίνει το δικό σου θα πρέπει να θυμώνεις; Δε λέω ότι δεν γίνονται αδικίες και ότι δεν υπάρχουν στιγμές που έχεις κάθε δικαίωμα να νιώθεις θυμό. Όμως, ο “καθ’ έξιν” θυμός δεν κάνει καλό στο σώμα σου, γιατί φωλιάζει μόνιμα μέσα σου.

Πρόσεξε που επικεντρώνεις συνήθως την προσοχή σου. Στάσου μπροστά σε ένα καθρέφτη για δέκα λεπτά και κοιτάξου. Ρώτα τον εαυτό σου: “Ποιός είσαι; Τι θέλεις; Τι σε κάνει ευτυχισμένο; Τι μπορώ να κάνω εγώ για να σε κάνω ευτυχισμένο;” Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να κάνεις κάτι άλλο. Δημιούργησε μέσα σου έναν καινούργιο χώρο για νέα πρότυπα αγάπης, αισιοδοξίας και χαράς.

Ο θυμός δεν είναι φαινόμενο καινούργιο ή μοναδικό και κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτήν την εμπειρία. Η ουσία είναι να αναγνωρίσεις αυτό ακριβώς που είναι και να στρέψεις αυτή την ενέργεια σε πιο υγιή κατεύθυνση. Όταν αρρωσταίνεις δεν πρέπει να θυμώνεις γι΄αυτό. Αντί να τροφοδοτείς το σώμα σου νε θυμό, γέμισέ το με αγάπη και συγχώρησε τον εαυτό σου.

Χρειάζεται να φροντίζεις να εξωτερικεύσεις τα συναισθήματά σου. Κι όταν μάθεις να αντιμετωπίζεις το θυμό με τρόπο θετικό που θα σε ωφελεί άμεσα, τότε θα δεις να συμβαίνουν πάρα πολλές υπέροχες αλλαγές στην ποιότητα της ζωής σου.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Lousie L. Hay Η Δύναμη είναι μέσα σου

Ένας άνθρωπος απλός και συνηθισμένος….

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας κύριος που ζούσε σύμφωνα με αυτό που ήταν: ένας άνθρωπος απλός και συνηθισμένος.

Μια ωραία πρωία, μυστηριωδώς, παρατήρησε ότι ο κόσμος άρχιζε να τον κολακεύει λέγοντάς του πόσο ψηλός ήταν:

“Τι ψηλός που είσα!”

“Πόσο έχεις μεγαλώσει!”

“Ζηλεύω το ύψος σου…”

Στην αρχή αυτό τον εξέπληξε, οπότε, για μερικές μέρες, πρόσεξε ότι κοίταζε λοξά τον εαυτό του περνώντας από τις βιτρίνες των μαγαζιών και τους καθρέπτες των λεωφορείων.

Αλλά έβλεπε τον εαυτό του ίδιο – ούτε ψηλό ούτε πολύ κοντό….

Προσπάθησε να μη δώσει σημασία, αλλά όταν μερικές εβδομάδες αργότερα άρχισε να παρατηρεί ότι τρεις στους τέσσερις ανθρώπους τον κοίταζαν από χαμηλά, άρχισε να ενδιαφέρεται για το φαινόμενο.

Ο κύριος αγόρασε ένα μέτρο για να μετρηθεί. το έκανε μεθοδικά και σχολαστικά, και μετά από πολλές μετρήσεις και επαληθεύσεις, επιβεβαίωσε ότι το ύψος του ήταν το ίδιο όπως πάντα.

Οι άλλοι συνέχιζαν να τον θαυμάζουν:

“Τι ψηλός που είσα!”

“Πόσο έχεις μεγαλώσει!”

“Ζηλεύω το ύψος σου…”

Ο άντρας άρχισε να περνά πολλές ώρες μπροστά στον καθρέφτη κοιτάζοντας τον εαυτό του. Προσπαθούσε να επιβεβαιώσει αν πραγματικά ήταν πιο ψηλός από πριν.

Δεν υπήρχε τρόπος: αυτός έβλεπε τον εαυτό του  φυσιολογικό: ούτε πολύ ψηλό ούτε πολύ κοντό.

Καθώς αυτό δεν τον ικανοποιούσε, αποφάσισε να σημειώσει το πιο ψηλό σημείο του κεφαλιού του με μια κιμωλία στον τοίχο (έτσι ώστε να έχει ένα αξιόπιστο σημείο αναφοράς σχετικά με την εξέλιξή του).

Ο κόσμος επέμενε να του λέει:

“Τι ψηλός που είσα!”

“Πόσο έχεις μεγαλώσει!”

“Ζηλεύω το ύψος σου…”

….και έγερναν για να τον κοιτάξουν από χαμηλά.

Πέρασαν οι μέρες.

Ο άνθρωπος έβαλε και πάλι σημάδι στον τοίχο με κιμωλία αρκετές φορές, αλλά το σημάδι βρισκόταν πάντα στο ίδιο ύψος.

Ο άνθρωπος άρχισε να πιστεύει πως τον κορόιδευαν. Έτσι, κάθε φορά που κάποιος του μιλούσε για ύψος, αυτός άλλαζε θέμα, τον προσέβαλλε, ή απλά έφευγε χωρίς να πει λέξη.

Δε βοήθησε σε τίποτα…Το πράγμα συνεχιζόταν:

“Τι ψηλός που είσα!”

“Πόσο έχεις μεγαλώσει!”

“Ζηλεύω το ύψος σου…”

Ο άνθρωπος ήταν ορθολογιστής και σκέφτηκε ότι όλα αυτά θα έπρεπε να έχουν μια εξήγηση.

Του έδειχναν τόσο θαυμασμό κι αυτό ήταν τόσο όμορφο, ώστε ο άντρας επιθύμησε να ήταν αλήθεια….

Και μια μέρα σκέφτηκε ότι, ίσως, τα μάτια του να τον ξεγελούσαν.

΄Ισως αυτός να είχε μεγαλώσει σαν γίγαντας και, από κάποιο ξόρκι ή μάγια, να ήταν ο μόνος που δεν μπορούσε να το δει…

“Αυτό είναι! Αυτό θα πρέπει να συμβαίνει!”

Έχοντας αυτήν την ιδέα στο μυαλό του, ο κύριος άρχισε να βιώνει, από εκείνη τη στιγμή, μια ένδοξη εποχή.

Απολάμβανε τα σχόλια και τα βλέμματα των άλλων:

“Τι ψηλός που είσα!”

“Πόσο έχεις μεγαλώσει!”

“Ζηλεύω το ύψος σου…”

Είχε σταματήσει να αισθάνεται αυτό το σύμπλεγμα του ψεύτη που τόσο τον ενοχλούσε.

Μια μέρα, συνέβη ένα θαύμα.

Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη και, πραγματικά, του φάνηκε ότι είχε ψηλώσει.

Όλα άρχιζαν να ξεκαθαρίζουν. Τα μάγια είχαν λυθεί. Τώρα μπορούσε κι αυτός να δει τον εαυτό του πιο ψηλό.

Συνήθισε να περπατά πιο στητός.

Περπατούσε ρίχνοντας το κεφάλι προς τα πίσω.

Χρησιμοποιούσε ρούχα που του έδιναν τύπο και αγόρασε διάφορα ζευγάρια παπούτσια με ψηλή σόλα.

Ο άντρας άρχισε να κοιτά τους άλλους αφ’ υψηλού.

Τα μηνύματα που δεχόταν από τον περίγυρο ήταν όλο κατάπληξη και θαυμασμό:

“Τι ψηλός που είσα!”

“Πόσο έχεις μεγαλώσει!”

“Ζηλεύω το ύψος σου…”

Ο κύριος πέρασε από την ικανοποίηση στην ματαιοδοξία κι από αυτήν στην υπεροψία, χωρίς να μεσολαβήσει τίποτε άλλο.

Δεν έμπαινε πια σε συζητήσεις με  όποιον του έλεγε ότι είναι ψηλός. Επικροτούσε το σχόλιο και εφεύρισκε κάποια συμβουλή για το πως να ψηλώσει κάποιος γρήγορα.

Έτσι πέρασε ο καιρός, μέχρι που μια μέρα….Συναντήθηκε με τον νάνο. Ο ματαιόδοξος κύριος έσπευσε να σταθεί δίπλα του, ενώ φανταζόταν με ανυπομονησία τα σχόλιά του. Αισθανόταν πιο ψηλός από ποτέ….

Αλλά, προς έκπληξή του, ο νάνος παρέμενε σιωπηλός.

Ο ματαιόδοξος κύριος έβηξε, αλλά ο νάνος δεν φάνηκε να δίνει σημασία. Κι αν και τεντώθηκε και ξανατεντώθηκε μέχρι να κοντεύει να του βγει ο λαιμός, ο νάνος παρέμεινε απαθής.

Όταν πια δεν κρατιόταν άλλο, του ψιθύρισε:

“Δεν σε εκπλήσσει το ύψος μου; Δεν σου φαίνομαι γιγαντιαίος;”

Ο νάνος τον κοίταξε από πάνω ως κάτω, τον ξανακοίταξε, και είπε με σκεπτικισμό:

“Κοιτάξτε: από το ύψος μου όλοι είναι γίγαντες, και η αλήθεια είναι ότι από εδώ κάτω εσείς δεν μου φαίνεστε πιο γίγαντας από τους υπόλοιπους.”

Ο ματαιόδοξος κύριος τον κοίταξε περιφρονητικά και, αντί άλλου σχολίου, του φώναξε:

“Νάνε!”

Γύρισε σπίτι του, έτρεξε στον μεγάλο καθρέφτη του σαλονιού και στάθηκε μπροστά του…

Δεν βρήκε τον εαυτό του τόσο ψηλό όσο του είχε φανεί το πρωί.

Στάθηκε δίπλα στα σημάδια στον τοίχο.

Σημείωσε με μια κιμωλία το ύψος του, και το σημάδι…ήταν πάνω σε όλα τα προηγούμενα!

Πήρε το μέτρο και, τρέμοντας, μετρήθηκε, επιβεβαιώνοντας αυτό που ήδη ήξερε:

Δεν είχε ψηλώσει ούτε ένα χιλιοστό….

Ποτέ του δεν είχε ψηλώσει ούτε ένα χιλιοστό….

Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ξαναείδε τον εαυτό του σαν έναν άνθρωπο ίδιο με όλους τους άλλους.

Βίωσε και πάλι το ύψος του: ούτε ψηλός ούτε κοντός.

Τι θα έκανε όταν θα συναντιόταν με τους άλλους;

Τώρα, ήξερε ότι δεν ήταν πιο ψηλός από κανέναν.

Ο κύριος έκλαψε.

Χώθηκε στο κρεβάτι και πίστεψε πως δεν θα ξανάβγαινε ποτέ από το σπίτι.

Ντρεπόταν πολύ για το πραγματικό του ύψος.

Κοίταξε από το παράθυρο και είδε τους ανθρώπους της γειτονιάς του να περνούν μπροστά από το σπίτι του…

Όλοι του φαίνονταν τόσο ψηλοί!

Τρομαγμένος, έτρεξε ξανά μπροστά στον καθρέφτη του σαλονιού – αυτή τη φορά για να βεβαιωθεί ότι δεν είχε κοντύνει.

Όχι. Το ύψος του ήταν το ίδιο όπως πάντα…

Και τότε κατάλαβε…

Ο καθένας βλέπει τους υπόλοιπους κοιτάζοντάς τους από ψηλά ή από χαμηλά.

Ο καθένας βλέπει τους ψηλούς και τους κοντούς ανάλογα με τη δική του θέση στον κόσμο.

Ανάλογα με τα όριά του,

ανάλογα με τις συνήθειές του,

ανάλογα με την επιθυμία του,

ανάλογα με την ανάγκη του….

Ο άντρας χαμογέλασε και βγήκε στο δρόμο.

Αισθανόταν τόσο ανάλαφρος, που σχεδόν πετούσε.

Ο κύριος συναντήθηκε με εκατοντάδες ανθρώπους που τον βρήκαν γίγαντα και με άλλους που αδιαφόρησαν, μα κανένας απ΄όλους αυτούς δεν κατάφερε να τον ταράξει.

Τώρα, ήξερε ότι ήταν ένας ακόμα σαν όλους τους άλλους…

Ένας ακόμα….

΄Οπως όλοι….

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ Ιστορίες Να Σκεφτείς

Το μυστικό για να πετύχεις ό,τι επιθυμείς στη ζωή

Μια μέρα ένας νεαρός πλησίασε τον Σωκράτη και τον ρώτησε:

“Δάσκαλε, ποιός είναι ο τρόπος για να αποκτήσεις ό,τι επιθυμείς στη ζωή;”

“Συνάντησέ με αύριο στην όχθη του ποταμού” του απάντησε ο Σωκράτης.

Πραγματικά, την επόμενη μέρα το πρωί ο νεαρός περίμενε το Σωκράτη στην όχθη του ποταμού. ‘Οταν έφτασε ο Σωκράτης, του είπε να περάσουν περπατώντας το ποτάμι.

Μόλις είχαν φτάσει στο σημείο που εξείχε μόνο το κεφάλι τους έξω από το νερό, ο Σωκράτης με μια απότομη κίνηση άρπαξε το κεφάλι του νεαρού και το βύθισε μέσα στο νερό. Ο νεαρός ξαφνιάστηκε και προσπαθούσε να ελευθερωθεί από το γερό κράτημα του Σωκράτη. Πάλεψε για λίγη ώρα και κάποια στιγμή, κατάφερε να βγάλει το κεφάλι του μέσα στο νερό.

Τότε ο Σωκράτης του είπε: “Τι ήταν αυτό που επιθυμούσες περισσότερο από οτιδήποτε όση ώρα ήσουν μέσα στο νερό;”

“Αέρα!” απάντησε ο νεαρός.

“Αυτό είναι το μυστικό για να πετύχεις ό,τι επιθυμείς στη ζωή. Να το επιθυμείς με την ίδια ένταση που επιθυμούσες τον αέρα όση ώρα βρισκόσουν κάτω από το νερό!!!”

***************************************************************************************************************************************************************

Για να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου, είναι τόσο απλό και για αυτό είναι τόσο δύσκολο για όλους μας να το κατανοήσουμε. Οι ρυθμοί της ζωής μας έχουν επιβάλλει έναν πολύπλοκο τρόπο σκέψης, μας έχει δημιουργηθεί η πεποίθηση πως το κάθετι αποκτιέται μόνο με πάρα πολύ κόπο. Φυσικά και χρειάζεται να εργαστούμε για να ζήσουμε, αλλά το βασικότερο είναι να αποβάλλουμε την πολυπλοκότητα από τη σκέψη μας. Να σταματήσουμε να “γράφουμε” σενάρια επιστημονικής φαντασίας για το κάθετι, να σταματήσουμε ένα λεπτό για να θαυμάσουμε το κελάηδισμα ενός πουλιού, να θαυμάσουμε τα λουλούδια που προβάλλουν δειλά μέσα από το τσιμέντο στα μπαλκόνια και σε όσο χώμα δεν έχουμε ακόμα τσιμεντοποιήσει οι άνθρωποι, να θαυμάσουμε τον γαλάζιο ουρανό, να ταξιδέψουμε ένα λεπτό με ένα σύννεφο που έχει παράξενο σχήμα, με τις φωνές των παιδιών που παίζουν. Στ’ αλήθεια, αν το  καλοσκεφτούμε υπάρχουν τόσο μικρά και απλά καθημερινά πράγματα που αν δεν τα είχαμε θα είμασταν δυστυχισμένοι κι όμως εμείς, έχουμε παγιδευτεί μέσα σε αυτήν την παγίδα της υπερκατανάλωσης και των πλασματικών αναγκών που μας έχουν “πείσει” πως χρειαζόμαστε και έχουμε χάσει το νόημα της πραγματικής ζωής.

Γνωρίζω πως όλοι μας έχουμε πολλές υποχρεώσεις, αρκετά θέματα να λύσουμε σε καθημερινή βάση, αλλά αν σκεφτούμε ένα λεπτό πως ο άνθρωπος είναι το τελειότερο εργοστάσιο που υπάρχει πάνω στη γη, και νιώσουμε ευγνώμονες για το ότι υπάρχουμε και για όσα ήδη έχουμε, τότε θα αρχίσουμε σιγά σιγά να βλέπουμε τα πράγματα από άλλη σκοπιά και ίσως τότε καταφέρουμε να επιθυμήσουμε κάτι τόσο πολύ -όσο επιθύμησε τον αέρα ο νεαρός στην ιστορία μας νωρίτερα- και να το αποκτήσουμε!

%d bloggers like this: