Θετικές δηλώσεις για καλή υγεία

Άγχος

Αγαπώ και αποδέχομαι τον εαυτό μου και εμπιστεύομαι την εξέλιξη της ζωής. Είμαι ασφαλής.

Ακμή

Είμαι μια θεία έκφραση της ζωής. Αγαπώ και αποδέχομαι τον εαυτό μου αυτή τη στιγμή.

Αυχένας

Βλέπω με ευκολία και ευελιξία όλες τις πλευρές ενός θέματος. Υπάρχουν άπειροι τρόποι για να δω και να ενεργήσω. Είμαι ασφαλής.

Δόντια

Παίρνω τις αποφάσεις μου με βάση τις αρχές της αλήθειας και νοιώθω ασφάλεια γιατί γνωρίζω ότι μόνο ορθές πράξεις συμβαίνουν στη ζωή μου.

Φρονιμήτης

Ανοίγω τη συνειδητότητά μου στην απεραντοσύνη της ζωής. Υπάρχει άφθονος χώρος για να μεγαλώσω και να αλλάξω.

Έκζεμα

Αρμονία και ειρήνη, αγάπη και χαρά με περιβάλλουν και κυριαρχούν μέσα μου. Είμαι ασφαλής και απρόσβλητη.

Εξανθήματα

Φέρνω τη γαλήνη σε κάθε πτυχή της ζωής μου.

Ζάλες

Είμαι επικεντρωμένη και γαλήνια στη ζωή. Είναι ασφαλές να είμαι ζωντανή και χαρούμενη.

Ημικρανία

Χαλαρώνω στη ροή της ζωής και την αφήνω να μου προσφέρει όλα όσα χρειάζομαι με άνεση και ευκολία. Η ζωή μου ανήκει.

Ιγμόρεια

Η γαλήνη και η αρμονία κατοικούν μέσα μου και με περιβάλλουν κάθε στιγμή. Όλα πηγαίνουν καλά.

Κατακράτηση υγρών

Αποβάλλω ότι δεν χρειάζομαι με ευκολία και χαρά.

Κενώσεων διαταραχές

Διατηρώ πάντα τον έλεγχο των σκέψεών μου. Είμαι ασφαλής. Αγαπώ και αποδέχομαι τον εαυτό μου.

Κλάμα

Νοιώθω γαλήνη με όλα μου τα συναισθήματα. Αγαπώ και αποδέχομαι τον εαυτό μου.

Κρυολογήματα

Συγχωρώ τους άλλους. Συγχωρώ τον εαυτό μου. Τώρα είμαι ελεύθερη να αγαπώ και να απολαμβάνω τη ζωή.

Λαιμός

Είναι ασφαλές να βλέπω και άλλες απόψεις. Είμαι σε αρμονία με τη ζωή.

Λάρυγγας

Ανοίγω διάπλατα την καρδιά μου και τραγουδώ τις χαρές της αγάπης. Είμαι ελεύθερη να ζητήσω αυτό που θέλω. Είναι ασφαλές να εκφράζω τον εαυτό μου. Είμαι ασφαλής.

Μαλλιά γκρίζα

Νοιώθω γαλήνη και άνεση σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Είμαι δυνατή και ικανή.

Μύτη

Αναγνωρίζω τις έμφυτες ικανότητές μου. Αγαπώ και παρηγορώ τον εαυτό μου με τρόπους που μου είναι ευχάριστοι. Αγαπώ και εκτιμώ τον εαυτό μου.

Νεύρα

Επικοινωνώ με άνεση και χαρά. Κάνω ένα ταξίδι χωρίς τέλος μέσα στην αιωνιότητα και έχω όλο το χρόνο μπροστά μου. Επικοινωνώ με την καρδιά μου. Όλα πηγαίνουν καλά.

Νύχια

Είμαι ανοιχτή στον κόσμο και νοιώθω ασφαλής.

Όραση

Βλέπω με αγάπη και χαρά. Δημιουργώ τώρα μια ζωή που μου αρέσει να τη βλέπω. Εγκαταλείπω την ανάγκη να έχω πάντα δίκιο. Είμαι ήρεμη. Αγαπώ και αποδέχομαι τον εαυτό μου. Δέχομαι τη θεϊκή καθοδήγηση. Είμαι ασφαλής εδώ και τώρα. Το βλέπω.

Πάχος κοιλιά

Τρέφω τον εαυτό μου με πνευματική τροφή και είμαι ικανοποιημένη και ελεύθερη.

Πονοκέφαλος

Αγαπώ και αποδέχομαι τον εαυτό μου. Κοιτάζω τον εαυτό μου και ό,τι κάνω με τα μάτια της αγάπης. Είμαι ασφαλής.

Κρεατολιές

Είμαι η αγάπη και η ομορφιά της ζωής σε πλήρη έκφραση.

Σπονδυλική στήλη

Είμαι επικεντρωμένη, ήρεμη και ισορροπημένη. Το σύμπαν με εγκρίνει. Εμπιστεύομαι τον ανώτερο εαυτό μου. Τα πάντα είναι καλά.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο της Louise Hay, Μεταμορφώστε τη ζωή σας

Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο του Σελ Σιλβερστάιν

Το Κομμάτι-που-λείπει καθόταν μοναχό του… περιμένοντας κάποιον να έρθει να το πάει κάπου.
Κάποιοι του ταίριαζαν… αλλά δε μπορούσαν να κυλήσουν.
Άλλοι μπορούσαν να κυλήσουν, αλλά δε του ταίριαζαν.
Ένας δεν είχε ιδέα τι σημαίνει ταίριασμα.
Και ένας άλλος δεν ήξερε τίποτα από οτιδήποτε.
Ένας ήταν πολύ ευαίσθητος.
Ένας άλλος το ανέβασε σε βάθρο… και το άφησε εκεί.
Σε κάποιους έλειπαν πολλά κομμάτια.
Και, τέλος πάντων, κάποιοι άλλοι είχαν παραπάνω κομμάτια.
Έμαθε να κρύβεται από τους πεινασμένους.
Ήρθαν κι άλλοι.
Μερικοί το κοίταξαν από πολύ κοντά.
Άλλοι κυλούσαν και το ξεπερνούσαν χωρίς να το αντιληφθούν.
Προσπάθησε να γίνει πιο ελκυστικό…
Άδικος κόπος…
Προσπάθησε να γίνει πιο φανταχτερό… αλλά το μόνο που κατόρθωσε ήταν να φοβίσει τους ντροπαλούς.
Τελικά ήρθε κι ένας που του ταίριαζε απόλυτα.
Ξαφνικά… το Κομμάτι-που-λείπει άρχισε να μεγαλώνει…
Και να μεγαλώνει!
“Δεν ήξερα ότι θα μεγαλώσεις”
“Ούτε κι εγώ το ήξερα” είπε το Κομμάτι-που-λείπει.
“Ψάχνω για το κομμάτι που μου λείπει, ένα κομμάτι που δε θα μεγαλώσει…”είπε κι έφυγε…
Ώσπου μια μέρα, ήρθε κάποιος που φαινόταν διαφορετικός.
“Τι θέλεις από μένα;” ρώτησε το Κομμάτι-που-λείπει.
“Τίποτα”.
“Τι έχεις ανάγκη να σου δώσω;”
“Τίποτα”.

“Ποιος είσαι;” ρώτησε το Κομμάτι-που-λείπει
“Είμαι το Μεγάλο Ο” είπε το Μεγάλο Ο.
“Νομίζω πως αυτός που περίμενα είσαι εσύ”, είπε το Κομμάτι-που-λείπει. “Μήπως είμαι το κομμάτι που σου λείπει;”
“Όμως, δε μου λείπει κανένα κομμάτι” είπε το Μεγάλο Ο. “Δεν υπάρχει χώρος που θα μπορούσες να ταιριάξεις…”
“Κρίμα…” είπε το Κομμάτι-που-λείπει, “ήλπιζα πως θα μπορούσα να κυλήσω μαζί σου…”
“δε μπορείς να κυλήσεις μαζί μου” είπε το Μεγάλο Ο. “Αλλά ίσως να μπορέσεις να κυλήσεις μόνο σου”
Μόνο μου; ένα Κομμάτι-που-λείπει δεν μπορεί να κυλήσει μόνο του”.
“Αλήθεια, προσπάθησες ποτέ;” ρώτησε το Μεγάλο Ο.
“Οι γωνίες μου είναι πολύ μυτερές” είπε το Κομμάτι-που-λείπει. “Δεν είμαι φτιαγμένο για να κυλάω μόνο μου!”
“Οι γωνίες και τα σχήματα αλλάζουν” είπε το Μεγάλο Ο. “Τέλος πάντων, πρέπει να σε αποχαιρετήσω. Ίσως να ξανασυναντηθούμε κάποια μέρα”.
Και κύλησε μακριά.
Το Κομμάτι-που-λείπει έμεινε πάλι μόνο του.
Για πολύ καιρό απλώς καθόταν…
Μετά σιγά-σιγά, σηκώθηκε στη μια του γωνία…
…Και έπειτα σωριάστηκε πάλι.
Μετά, σήκω-τράβα-πέσε… άρχισε να προχωράει…
Σύντομα οι γωνίες του άρχισαν να στρογγυλεύουν…
Σήκω-τράβα-πέσε, σήκω-τράβα-πέσε…
Και το σχήμα του άρχισε να αλλάζει…
και συνάμα να τινάζεται αντί να σέρνεται…
και έπειτα να αναπηδάει αντί να τινάζεται…
και στο τέλος να κυλάει αντί να αναπηδάει…
Δεν ήξερε προς τα που πήγαινε, και δε το ένοιαζε.
Κυλούσε!

Η απάντηση είσαι εσύ!!!

Έχω καλά και κακά νέα:

Τα κακά νέα είναι ότι χάσαμε το κλειδί για την πόρτα πίσω από την οποία κρύβεται το μυστικό της ζωής.

Τα καλά νέα είναι ότι δεν ήταν ποτέ κλειδωμένη!!!! (Σουάμι Μπεϊγιοντανάντα)

Όταν οι άνθρωποι εμφανίστηκαν στον πλανήτη, μια ομάδα θεών συναντήθηκε κι αποφάσισε να παίξει ένα παιχνίδι:

“Εγώ λέω να κρύψουμε το μυστικό της ζωής! είπε ένας. “Καταπληκτική ιδέα!” συμφώνησε ένας άλλος. “Που θα το κρύψουμε;” “Ας το βάλουμε στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού”, πρότεινε κάποιος. “Όχι”, διαφώνησε ένας άλλος, “οι άνθρωποι θα ανέβουν ακόμα και στο βουνό που θα ονομάσουν Έβερεστ”. “Τι θα λέγατε για το βυθό του ωκεανού;” ρώτησε κάποιος άλλος. “‘Οχι, θα επινοήσουν υποβρύχια”.

Για πολλή ώρα οι θεοί προβληματίζονταν προσπαθώντας να βρουν την κατάλληλη κρυψώνα. Τελικά ένας θεός είχε μια μεγαλοφυή ιδέα: “Το βρήκα!” φώναξε. “Να κρύψουμε το μυστικό της ζωής μέσα στον κάθε άνθρωπο. Ποτέ δεν θα σκεφτούν να ψάξουν εκεί!!!”

Παραμένουμε στο σκοτάδι όταν αναζητάμε εξωτερικές λύσεις για εσωτερικές ανάγκες. Πιστεύουμε πως τα προβλήματά μας δημιουργούνται από αιτίες έξω από μας και μετά ζητάμε να επέμβουμε στον εξωτερικό κόσμο. Αλλά ακόμα κι όταν το πετυχαίνουμε, νιώθουμε κενοί, γιατί η εξωτερική κατάσταση δεν ήταν η αιτία του πόνου μας. Για να θεραπευτούμε πραγματικά, πρέπει να καταπιαστούμε με την εμπειρία μας στην πηγή της, που είναι οι πεποιθήσεις, οι συμπεριφορές και οι πράξεις μας.

Στο βιβλίο “Συνειδητή αγάπη” ο Γκέι και η Κάθλιν Χέντρικς διατυπώνουν τη βασική αρχή ότι το κάθε μέλος μιας σχέσης πρέπει να πάρει 100% ευθύνη για το καθετί που συμβαίνει στη σχέση τους και στον κόσμο τους.

Ισχυροποιήσε τον εαυτό σου αναγνωρίζοντας πως δεν είσαι το θύμα των περιστάσεων, αλλά η πηγή της εμπειρίας σου. Όλο το παιχνίδι αλλάζει όταν συνειδητοποιείς πως η απάντηση βρίσκεται μέσα σου.

Πάψε να θεωρείς οποιονδήποτε άλλον ως πηγή της εμπειρίας σου και ανέλαβε την ευθύνη για τη δημιουργία της ζωής που επιθυμείς. Η απάντηση είσαι ΕΣΥ!!!!

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Alan Cohen Μια βαθιά ανάσα ζωής

Η αλληγορία της άμαξας του Χόρχε Μπουκάϊ (Μέρος 3ο)

Όπως κοιτάζω αφηρημένος δεξιά, με τρομάζει ξαφνικά μια απότομη κίνηση της άμαξας.

Σκύβω έξω και βλέπω ότι έχουμε ανέβει στο πεζοδρόμιο. Φωνάζω στον αμαξά να προσέχει, κι αυτός αμέσως ξαναμπαίνει στο δρόμο.

Δεν καταλαβαίνω πως αφαιρέθηκε τόσο πολύ και δεν είδε ότι ξέφυγε από την πορεία του. Φαίνεται πως γέρασε.

Γυρίζω το κεφάλι αριστερά να κάνω νόημα στον συνταξιδιώτη μου να μην ανησυχεί γιατί είναι όλα εντάξει…αλλά δεν τον βλέπω πουθενά!

Ταράζομαι. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ ως τώρα. Δεν έχουμε ξαναχαθεί στο δρόμο.

Από την πρώτη μας συνάντηση, δεν έχουμε χωρίσει λεπτό.

΄Ηταν μια σιωπηρή συμφωνία.

Σταμάταγε ο ένας, σταμάταγε κι ο άλλος.

Βιαζόταν ο ένας, πήγαινε γρηγορότερα κι ο άλλος.

Παίρναμε μαζί τη στροφή, αν ο ένας από τους δύο ήθελε να στρίψει.

Μα τώρα, χάθηκε.

Ξαφνικά, έγινε άφαντος.

Μάταια βγάζω το κεφάλι και κοιτάζω τον δρόμο δεξιά κι αριστερά.

Δεν φαίνεται πουθενά.

Ρωτάω τον αμαξά, κι αυτός ομολογεί πως εδώ και λίγη ώρα τον είχε πάρει ο ύπνος στη θέση του. Μου δικαιολογείται ότι πολλές φορές ο ένας από τους δύο αμαξάδες κοιμάται λιγάκι και αφήνει τον άλλον να προσέχει τον δρόμο.

Ήταν φορές που και τα άλογα ακόμα σταματούσαν να πηγαίνουν με τον δικό τους ρυθμό και ακολουθούσαν τον ρυθμό των αλόγων της διπλανής άμαξας.

Ήμαστε σαν δύο άτομα που τα οδηγούσε η επιθυμία, σαν δύο πρόσωπα με ένα μυαλό, σαν δύο άνθρωποι σε ένα σώμα.

Κι έξαφνα,

μοναξιά,

σιωπή,

αμηχανία….

Να έπαθε κάποιο ατύχημα την ώρα που εγώ, αφηρημένος, δεν κοιτούσα προς το μέρος του;

Μήπως πήραν τα άλογα λάθος δρόμο, αφού και τους δύο αμαξάδες τους πήρε ο ύπνος….

Μπορεί, όμως, και να προχώρησε η δική του άμαξα χωρίς να αντιληφθεί ο αμαξάς του την απουσία μας, και να συνέχιζαν τώρα την πορεία τους προπορευόμενοι.

Βγάζω το κεφάλι μου απ’ το παραθυράκι άλλη μια φορά και φωνάζω:

“Έεειιι!!!”

Περιμένω λίγα δευτερόλεπτα και ξαναφωνάζω στον έρημο δρόμο:

“Γειάααααααααααα!!!”

Και ξανά, ακόμα μια φορά:

“Που είσαι;;;;”

……

Καμία απάντηση.

Θα έπρεπε άραγε να γυρίσω πίσω…

ή μήπως να μείνω ακίνητος εδώ που είμαι και να τον περιμένω….

ή να πω, καλύτερα, στον αμαξά να τρέξει για να τον προφτάσουμε;

Πάει πολύς καιρός που δεν μου ήταν πρόβλημα αυτές οι αποφάσεις.

Είχα αποφασίσει, εκεί και τότε, να είμαι δίπλα του και να τον ακολουθώ όπου θα μας έβγαζε ο δρόμος.

Τώρα όμως….

Ο φόβος μήπως χάθηκε και η ανησυχία πως μπορεί κάτι να έπαθε όλο και υποχωρούν, και στη θέση τους εμφανίζεται ένα συναίσθημα διαφορετικό.

Και αν αποφάσισε να μη συνεχίσει μαζί μου;

Μετά από λίγο συνειδητοποιώ πως όσο και να περιμένω, δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει.

Πάντως, όχι στο μέρος αυτό.

Οι επιλογές μου είναι να συνεχίσω ή να μείνω εδώ και να πεθάνω.

Να πεθάνω.

Με ερεθίζει αυτή η ιδέα.

Ξεζεύω τα άλογα και ζητάω από τον αμαξά να κατέβει.

Μας κοιτάζω: την άμαξα, τον αμαξά, τα άλογα, εμένα τον ίδιο….

Έτσι αισθάνομαι: διχασμένος, χαμένος, συντρίμμια.

Αλλού οι σκέψεις μου, αλλού τα συναισθήματά μου, αλλού το σώμα, αλλού η ψυχή μου. Και το μυαλό μου, η συνείδηση του εαυτού μου καθηλωμένα εκεί….

Σηκώνω τα μάτια και κοιτάζω τον δρόμο μπροστά.

Από εδώ που βρίσκομαι, το τοπίο μοιάζει βαλτότοπος.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, το έδαφος γίνεται έλος.

Εκατοντάδες έλη και λάσπες – όλα δείχνουν πως το μονοπάτι είναι ολισθηρό και επικίνδυνο…

Δεν είναι η βροχή που μούσκεψε το χώμα.

Είναι τα δάκρυα όσων πέρασαν κάποτε από αυτόν τον δρόμο και θρηνούσαν μιαν απώλεια.

Το ίδιο και τα δικά μου, νομίζω…σύντομα θα μουσκέψουν το μονοπάτι….

**************************************************************************************************************************************************************

΄Ετσι ξεκινάει ο δρόμος των δακρύων. Έτσι, φέρνοντάς μας σε επαφή με αυτό που πονάει. Γιατί έτσι μπαίνει κανείς σ΄αυτό το μονοπάτι, με αυτό το βάρος, με αυτό το φορτίο.

Και ακόμη, με την αναπόφευκτη – αν και πάντοτε απατηλή – πεποίθηση, ότι δεν πρόκειται να το αντέξουμε.

Παρόλο που φαίνεται απίστευτο, όλοι νομίζουμε στην αρχή του δρόμου πως είναι αβάσταχτος. Δεν είναι δικό μας το φταίξιμο, ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο δικό μας το φταίξιμο…

Μας έμαθαν από το σχολείο να πιστεύουμε ότι είμαστε βασικά ανίκανοι να αντέξουμε τον πόνο μιας απώλειας. Ότι κανείς δεν μπορεί να ξεπεράσει τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου. Ότι θα πεθαίναμε αν μας άφηνε αυτός που αγαπάμε, και δεν θα μπορούσαμε να υποφέρουμε ούτε για ένα λεπτό τον ακραίο πόνο μιας σημαντικής απώλειας, γιατί η θλίψη είναι ζοφερή και καταστροφική…

Κι εμείς ζήσαμε όλη μας τη ζωή με βάση αυτές τις σκέψεις…

Ωστόσο, όπως σχεδόν πάντοτε συμβαίνει, οι αντιλήψεις αυτές που διδαχτήκαμε κι έγιναν δικές μας πεποιθήσεις, είναι μια συντροφιά επικίνδυνη. Συχνά λειτουργούν σαν φοβεροί εχθροί και κάνουν πολύ μεγαλύτερο κακό από αυτό που υποτίθεται ότι αποτρέπουν. Στην περίπτωση του πένθους (σ.σ. λέγοντας “πένθος” δεν εννοώ μόνο τον θάνατο, αλλά και τον χωρισμό από κάποιο αγαπημένο πρόσωπο), για παράδειγμα, μας αποπροσανατολίζουν από την πορεία μας προς την οριστική απελευθέρωση, από αυτό που δεν υπάρχει πια.

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε για να μην υποφέρουμε “περισσότερο”, δεν είναι να αγαπάμε “λιγότερο“, αλλά να μάθουμε, όταν φτάνει η στιγμή του αποχωρισμού ή της απώλειας, να μη μένουμε κολλημένοι σ΄αυτό που δεν υπάρχει πια. Να χαιρόμαστε τη στιγμή, όσο διαρκεί, και να προσπαθούμε να την κάνουμε όσο γίνεται καλύτερη. Να ζούμε ρισκάροντας κάθε λεπτό της ζωής μας. Τέλος, να μη ζήσουμε αύριο με τη σκέψη στη σημερινή μέρα που ήταν τόσο ωραία, γιατί αύριο θα έχουμε την υποχρέωση να κάνουμε ό,τι φέρει το άυριο. Και θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε κι αυτό εξίσου ωραίο….

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ “Ο Δρόμος των Δακρύων Φύλλα Πορείας ΙΙΙ

%d bloggers like this: