Αν είμαι διατεθειμένος να πληρώσω το τίμημα, μπορώ να κάνω τα πάντα

Ένας άνθρωπος προχωράει απελπισμένος στην έρημο. Μόλις έχει πιει την τελευταία σταγόνα νερό από το παγούρι του. Ο ήλιος που καίει πάνω από το κεφάλι του και οι γύπες που τον περιτριγυρίζουν, προμηνύουν  το επικείμενο τέλος του.

Νερό!” φωνάζει. “Νερό! Λίγο νερό!

Βλέπει από δεξιά να έρχεται προς το μέρος του ένας βεδουίνος πάνω σε μια καμήλα.

Δόξα τω Θεώ!” λέει. “Νερό σε παρακαλώ…νερό!

Δεν μπορώ να σου δώσω νερό” του λέει ο βεδουίνος. “Είμαι έμπορος, και το νερό είναι απαραίτητο για να ταξιδεύει κανείς στην έρημο.

Πούλησέ μου λίγο νερό” τον εκλιπαρεί εκείνος. “Θα σε πληρώσω…

Αδύνατον “εφέντη”. Δεν πουλάω νερό, πουλάω γραβάτες.

Γραβάτες;;;;

Ναι, κοίτα τι ωραίες γραβάτες…Αυτές εδώ είναι ιταλικές και είναι προσφορά, οι τρεις δέκα δολάρια…Κι αυτές εδώ, από ινδικό μετάξι, αθάνατες…Κι αυτές εδώ…

Όχι…Όχι…Δεν θέλω γραβάτες, νερό θέλω…Φύγε! Φύγεεεε!

Ο έμπορος συνεχίζει το δρόμο του, και ο διψασμένος εξερευνητής προχωράει σταθερά μέσα στην έρημο.

Σκαρφαλώνει σ’ ένα αμμόλοφο και βλέπει να έρχεται από αριστερά άλλος έμπορος.

Οπότε, τρέχει προς το μέρος του και του λέει: “Πούλησέ μου λίγο νερό, σε παρακαλώ…

Νερό δεν γίνεται” του απαντάει ο έμπορος, “έχω όμως να σου προσφέρω τις καλύτερες γραβάτες της Αραβίας…

Γραβάτες!!! Δεν θέλω γραβάτες! Θέλω νερό!” φωνάζει ο άνθρωπος απελπισμένος.

Έχουμε προσφορά” επιμένει ό άλλος. “Αγοράζοντας δέκα γραβάτες, παίρνεις ακόμη μία δωρεάν…

Δεν θέλω γραβάτες!!!

Μπορείς να πληρώσεις σε τρεις άτοκες δόσεις και με πιστωτική κάρτα. Έχεις πιστωτική κάρτα;

Φωνάζοντας έξαλλος, ο διψασμένος συνεχίζει το δρόμο του προς το πουθενά.

Λίγες ώρες αργότερα κι ενώ σέρνεται πια, ο ταξιδιώτης σκαρφαλώνει σ΄έναν ψηλό αμμόλοφο κι από ΄κει ατενίζει τον ορίζοντα.

Δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που βλέπουν τα μάτια του. Μπροστά, στα χίλια μέτρα, βλέπει καθαρά μια όαση. Μερικούς φοίνικες και μια απίστευτη βλάστηση γύρω από τη γαλάζια αντανάκλαση του νερού.

Ο άντρας τρέχει προς τα εκεί φοβούμενος μήπως είναι οφθαλμαπάτη. Δεν είναι όμως, η όαση είναι αληθινή.

Το μέρος φυλάσσεται. Το προστατεύει ένας φράκτης με μία μόνο είσοδο που τη φυλάει ένας φρουρός.

Σας παρακαλώ, αφήστε με να περάσω. Χρειάζομαι νερό…νερό. Σας παρακαλώ…

Αδύνατον, κύριε. Απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος χωρίς γραβάτα.

***************************************************************************************************************************************

Στην καθημερινή μας ζωή αποφασίζουμε σχεδόν για καθετί που κάνουμε και καθετί που σταματάμε να κάνουμε.

Η συμμετοχή στη ζωή μας είναι όχι μόνο εφικτή, αλλά και αναπόφευκτη.

Είμαστε αναγκαστικά συνένοχοι για όλα όσα μας συμβαίνουν, γιατί με τον άλφα ή βήτα τρόπο έχουμε επιλέξει να μας συμβούν.

“Ε, καλά…εγώ όμως πρέπει κάθε μέρα να πάω στη δουλειά…. δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι’ αυτό…ακόμη κι αν δεν θέλω και δεν το επιλέγω, πάλι πρέπει να πάω. Δεν μπορώ να δώσω στον εαυτό μου την άδεια να μην πάω αύριο στη δουλειά.”

Αν είμαι διατεθειμένος να πληρώσω το τίμημα, μπορώ.

Είτε το ξέρεις προκαταβολικά είτε όχι, πάντα υπάρχει ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσεις.

“Α, έτσι…Αν όμως πληρώσω το τίμημα, αύριο τα παιδιά μου δεν θα έχουν να φάνε.”

Ωραία, αυτό θα είναι το τίμημα. Οπότε, επιλέγω να πάω στη δουλειά. Και επιλέγω να συνεχίσω να δουλεύω, να κρατήσω τη δουλειά μου. Επιλέγω να μπορώ να θρέψω τα παιδιά μου. Και μου φαίνεται σωστό που κάνω αυτή την επιλογή. Όμως, εγώ το επιλέγω, έτσι; Εγώ είμαι αυτός που αποφασίζει. Σύμφωνα με τις αρχές μου, είναι πιο σημαντικό να μπορώ να θρέψω τα παιδιά μου από το να ικανοποιήσω την επιθυμία μου να χουζουρεύω μέχρι αργά στο κρεβάτι. Αυτό μου φαίνεται σωστό. Είναι δική μου απόφαση. Και ακριβώς επειδή είναι δική μου απόφαση, έχει αξία.

Ένας από τους όρους της αυτοεξάρτησης, είναι ότι μέσω της άδειας που έχω δώσει στον εαυτό μου να είμαι αυθεντικός, συνειδητοποιώ αυτομάτως ότι μου αξίζει οποιαδήποτε ανταμοιβή παρουσιάζεται, για τις σωστές αποφάσεις που παίρνω. Γιατί, ό,τι έκανα δεν ήταν υποχρέωσή μου, αλλά δική μου απόφαση. Μπορούσα να πάρω αυτήν ή την άλλη απόφαση, συνεπώς, μου ανήκει ο έπαινος για την επιτυχία.

Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης είναι ο δρόμος της ανάληψης της ευθύνης για τον εαυτό μας. Για να βαδίσεις αυτόν τον δρόμο χρειάζεται:

Να είσαι σε θέση να το κάνεις, να έχεις τα κατάλληλα εφόδια και να πάρεις την απόφαση.

Δεν υπάρχει συγκεκριμένο μέρος για να προετοιμαστεί κανείς για τον δρόμο.

Θα ανακαλύπτουμε τους όρους και τις συνθήκες στη διαδρομή.

Θα βελτιώνουμε τα εφόδιά μας όσο προχωράμε.

Θα παγιώνεται η απόφασή μας όσο περισσότερο δρόμο αφήνουμε πίσω μας.

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ :Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, ΦΥΛΛΑ ΠΟΡΕΙΑΣ Ι)

The URI to TrackBack this entry is: https://mybellavista.wordpress.com/2010/12/15/%ce%b1%ce%bd-%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%ce%b9-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%b5%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%bb%ce%b7%cf%81%cf%8e%cf%83%cf%89-%cf%84%ce%bf-%cf%84/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 CommentsLeave a comment

  1. Αυτο λείπει σήμερα…
    μα ποιος διδάσκει Αυτοπραγματωση?..
    Ποιος διδάσκει Αυτοεξάρτηση?…
    Ποιος θα διαβάσει κάποιο βιβλίο με προσήλωση στην Εξελικτική πορεία του Ατομου με σκοπό να βελτιωθει ως Μοναδα και να βοηθήσει να βελτιωθεί και η κοινωνία?….

    Όλοι κρύβονται πίσω από τη φραση:

    “Ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη”

    κι έτσι κανεις ΔΕ δέχεται να πληρώσει το τίμημα…
    Μένουν ΟΛΑ και ΟΛΟΙ ως εχουν…
    μετρια εργατάκια στην ουρά της επιβιωσης….
    να παρακαλάνε για μία γουλιά νερό,
    χωρίς την ελάχιστη νοημοσύνη Ελικτικής Διαπραγμάτευσης ….

    Κι ο Στόχος καρφώθηκε στον τοιχο, σκουριασμένος με τα παιδικά βελακια στατικά από την εποχή που παίζαμε με σορτσάκια…

    τωρα φοραμε γραβατες και πεθαινουμε Διψασμενοι για ενα Στοχο Ζωης, που δεν τολμαμε ν’ αγγιξουμε…

    Φιλια…εκατομμύρια σταλες νερού…………

  2. @reflection Έχεις δίκιο, πολλοί κρύβονται πίσω από αυτές τις περιοριστικές πεποιθήσεις που αναφέρεις και εφησυχάζουν τον εαυτούλη τους στη βολεμένη γωνιά τους. Όμως υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που πραγματικά προσπαθούν να αλλάξουν τον εαυτό τους και όπως λέει και μια ιστορία “αντανακλαστικά” αλλάζουν και οι άλλοι γύρω τους. Δεν χρειάζεται να ξεκινήσεις με μεγαλόπνοα σχέδια για να φτιάξεις ένα καλύτερο κόσμο. Χρειάζεται να κοιτάξεις μέσα σου, να γιατρέψεις όσες πληγές έχει ο εαυτός σου, να τον αγαπήσεις όπως ακριβώς είναι και όταν αρχίσεις να αποδέχεσαι τον εαυτό σου και να τον αγαπάς χωρίς να του ζητάς να γίνει κάποιος άλλος, τότε θα δεις ότι θα αρχίσουν να αλλάζουν οι άλλοι γύρω σου και αυτή η αλλαγή θα επηρεάσει και άλλους κι άλλους γιατί όλοι είμαστε συνδεδεμένοι και σύμφωνα με έρευνες ο κάθε άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του επηρεάζει κατά προσέγγιση 175.000 ανθρώπους χωρίς να το αντιλαμβάνεται. Οπότε αν τολμήσουμε να απαλλάξουμε τον εαυτό μας από τις περιοριστικές του πεποιθήσεις και τον αγαπήσουμε όπως ακριβώς είναι, τότε θα έχουμε κάνει το πρώτο μικρό βήμα για το ταξίδι των χιλίων μιλίων….
    Να είσαι καλά και σε ευχαριστώ που με διαβάζεις


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: