Η αλληγορία της άμαξας Χόρχε Μπουκάϊ

Ένα πρωϊνό του Οκτώβρη, ακούω στο τηλέφωνο μια γνώριμη φωνή να μου λέει :

“Βγες έξω στο δρόμο, υπάρχει ένα δώρο για σένα”.

Καταχαρούμενος, βγαίνω έξω και βλέπω το δώρο μου. Μια πανέμορφη άμαξα μπροστά στην πόρτα μου, από λουστραρισμένο ξύλο καρυδιάς, με μπρούτζινα χερούλια και φανάρια από λευκή πορσελάνη. Όλα εξαιρετικής ποιότητας, πολύ κομψά, πολύ “chic”. Ανοίγω την πορτούλα και μπαίνω στην άμαξα. Το μεγάλο ημικυκλικό κάθισμα με επένδυση από μπορντό βελούδο και τα κουρτινάκια από λευκή δαντέλα, δίνουν στην καμπίνα μια νότα βασιλικής μεγαλοπρέπειας. Έχω την αίσθηση – αντιλαμβάνομαι απ’ αυτά που βλέπω -, ότι σχεδιάστηκε αποκλειστικά για μένα. Έχει υπολογιστεί η απόσταση για τα πόδια, το μέγεθος του καθίσματος, το ύψος της οροφής… Όλα είναι πάρα πολύ άνετα κι έχει χώρο μόνο για μένα. Από τα παράθυρα βλέπω “το τοπίο” :δεξιά το σπίτι μου, αριστερά το σπίτι του γείτονά μου… Μουρμουρίζω : “Απίθανο δώρο ! Αχ, τι ωραία !….” και κάθομαι λίγο να απολαύσω αυτήν την ωραία αίσθηση.

Στο λεπτό, αρχίζω να βαριέμαι. Η θέα από το παράθυρο είναι πάντα η ίδια. Αναρωτιέμαι : “Πόσον καιρό μπορεί κανείς να βλέπει τα ίδια πράγματα; ” Και καταλήγω ότι το δώρο που μου έκαναν είναι τελείως άχρηστο.

Ενώ εκφράζω το παράπονό μου μεγαλοφώνως, περνάει ο γείτονάς μου και μου λέει, σαν να διαβάζει τη σκέψη μου:

“Δε νομίζεις ότι κάτι λείπει απ’ αυτήν την άμαξα; ”

Με απορία (τι να λείπει άραγε;) κοιτάζω τα χαλιά και την ταπετσαρία.

“Λείπουν τα άλογα” μου λέει πριν προλάβω να τον ρωτήσω.

Γι’ αυτό βλέπω όλο τα ίδια – σκέφτομαι -, γι’ αυτό νοιώθω να βαριέμαι…. “Καλά λες” απαντάω.

Οπότε, πάω στο στάβλο του σταθμού, ζεύω στην άμαξα δύο άλογα κι ανεβαίνω πάλι επάνω. Από μέσα φωνάζω : “Ίαααα!”

Και ξεκινάμε….

Η θέα τώρα είναι υπέροχη, καταπληκτική, το τοπίο αλλάζει είναι μια διαρκής έκπληξη.

Ωστόσο, σε λίγο νοιώθω την άμαξα να τραντάζεται και βλέπω ένα ράγισμα στο πλάϊ.

Φταίνε τα άλογα, που με πάνε από κακοτράχαλους δρόμους. Πέφτουν σε λακκούβες, σκαρφαλώνουν ανηφοριές, με οδηγούν σε γειτονιές περίεργες και επικίνδυνες.

Αντιλαμβάνομαι ότι εγώ δεν έχω κανέναν έλεγχο. Τα άλογα με πάνε όπου θέλουν.

Στην αρχή ήταν ωραία, τώρα όμως αισθάνομαι ότι το πράγμα έχει γίνει πολύ επικίνδυνο.

Αρχίζω να φοβάμαι, αλλά ούτε αυτό μου προσφέρει κάτι.

Εκείνη τη στιγμή, περνάει από δίπλα μου ο γείτονας με το αυτοκίνητό του. Του βάζω τις φωνές.

“Ανάθεμά σε! Τι μου ΄κανες!”

“Χρειάζεσαι αμαξά!”

“Άαα! ” κάνω εγώ.

Με μεγάλη δυσκολία, με τη βοήθεια του γείτονα, συγκρατώ τα άλογα και αποφασίζω να προσλάβω αμαξά. Λίγες μέρες μετά, αναλαμβάνει καθήκοντα. Ένας άνθρωπος πολύ τυπικός, προσεκτικός, με σοβαρή όψη, που φαίνεται να ξέρει καλά τη δουλειά του.

Τώρα, μάλιστα. Είμαι έτοιμος να απολαύσω πραγματικά το δώρο μου.

Ανεβαίνω στην άμαξα, τακτοποιούμαι στην καμπίνα, βγάζω το κεφάλι και λέω στον αμαξά που θέλω να πάω.

Αυτός οδηγεί, αυτός ελέγχει την κατάσταση, αυτός αποφασίζει για τη σωστή ταχύτητα και επιλέγει την καλύτερη διαδρομή.

Εγώ…Εγώ, απλώς, απολαμβάνω το ταξίδι.

************************************************************************************************************************

Αυτή η μικρή αλληγορία θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την ολιστική αντίληψη για τον άνθρωπο. Όταν ήρθαμε στον κόσμο, βγήκαμε από το “σπίτι” μας και βρήκαμε μπροστά μας ένα δώρο : το σώμα μας. Μια άμαξα που σχεδιάστηκε ειδικά για τον καθένα από μας. Ένα όχημα ικανό να προσαρμόζεται στις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος, αλλά και να παραμένει απαράλλαχτο σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού.

Λίγο μετά τη γέννηση, το σώμα μας κατέγραψε μια επιθυμία, μια ανάγκη, μια ενστικτώδη απαίτηση, και κινήθηκε. Η άμαξα αυτή – το σώμα- , δεν θα είχε καμία χρησιμότητα χωρίς άλογα. Τα άλογα είναι οι επιθυμίες, οι ανάγκες, οι ενορμήσεις και τα συναισθήματα.

Για ένα διάστημα, όλα πάνε καλά. Κάποια στιγμή, όμως, συνειδητοποιούμε πως οι επιθυμίες αυτές μας οδηγούν σε δρόμους κάπως τολμηρούς – και καμιά φορά επικίνδυνους. Χρειάζεται, λοιπόν, να βάλουμε φρένο στις επιθυμίες μας. Τότε εμφανίζεται ο ρόλος του αμαξά: το μυαλό μας, η διάνοιά μας, η ικανότητά μας για λογική σκέψη. Ο αμαξάς θα διαχειριστεί όσο καλύτερα γίνεται το πέρασμά μας από αυτή τη ζωή.

Πρέπει να ξέρουμε ότι ο καθένας από μας είναι, τουλάχιστον οι τρεις αυτές προσωπικότητες που συνεργάζονται…

Εσύ είσαι , αναγνώστη, η άμαξα, εσύ τα άλογα κι ο αμαξάς σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, που είναι η ίδια σου η ζωή.

Εσύ θα φροντίσεις να υπάρχει αρμονία ανάμεσα σ’ αυτά τα τρία μέρη και να μην παραμελήσεις κανέναν από αυτούς τους  τρεις πρωταγωνιστές.

Μην αφήσεις το κορμί σου να το παρασύρουν μόνο οι ορμές, τα συναισθήματα ή τα πάθη σου. Θα είναι φοβερά επικίνδυνο και μπορεί να αποβεί εις βάρος σου. Μ’ άλλα λόγια, χρειάζεσαι το μυαλό για να βάλεις κάποια τάξη στη ζωή σου.

Ο αμαξάς χρειάζεται για να καθορίζει το δρόμο,  την πορεία.  Τα άλογα είναι, όμως, αυτά που πραγματικά οδηγούν την άμαξα. Μην επιτρέψεις στον αμαξά να τα παραμελεί. Έχουν ανάγκη από τροφή και προστασία, γιατί … τι θα έκανες χωρίς άλογα; Τι θα ήσουν αν είχες μόνο σώμα και μυαλό; Πως θα ήταν η ζωή σου αν δεν είχες καμία επιθυμία; Θα ζούσες όπως αυτοί που περνάνε από τον κόσμο  χωρίς να έχουν επαφή με τα συναισθήματά τους, αφήνοντας μόνο το μυαλό τους να οδηγεί την άμαξα.

Φυσικά, ούτε την άμαξα μπορείς να παραμελήσεις, γιατί πρέπει να κρατήσει για όλο το ταξίδι. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να την επισκευάζεις, να τη φροντίζεις, να τη λουστράρεις, να κάνεις δηλαδή ότι χρειάζεται για την συντήρησή της. Αν δεν την προσέχει κανείς, η άμαξα χαλάει, κι άμα χαλάσει η άμαξα, τελειώνει το ταξίδι.

Όταν λοιπόν είμαι σε θέση να ενσωματώσω όλα αυτά, όταν ξέρω ότι είμαι το σώμα μου, ο πονοκέφαλος και η πείνα μου, το κέφι, οι επιθυμίες και τα ένστικτά μου…ότι είμαι ακόμη οι στοχασμοί, ο νους που σκέφτεται και οι εμπειρίες μου…τότε είμαι έτοιμος να πορευτώ, με τα κατάλληλα εφόδια, τον δρόμο που σήμερα επιλέγω για μένα. (Χόρχε Μπουκάϊ, Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΑΡΤΗΣΗΣ-ΦΥΛΛΑ ΠΟΡΕΙΑΣ Ι)

Το νούφαρο και το φεγγάρι

Κάθε βράδυ, σαν έπεφτε το σκοτάδι, μαζεύονταν στην ακροποταμιά όλα τα κορίτσια του χωριού για να χαζέψουν τα άστρα και το φεγγάρι. Τραγουδούσαν και ονειρεύονταν πως η καθεμιά τους είναι κι από ένα αστέρι κι όταν γέμιζε το φεγγάρι, ξαγρυπνούσαν μαγεμένες απ’το φως του.

Τέτοια ήταν η δύναμή του, που ένα βράδυ η Νάϊα, η πιο μικρή κοπέλα του χωριού,  σκαρφάλωσε στο πιο ψηλό δέντρο για να το ακουμπήσει. Και φυσικά δεν τα κατάφερε…

Το άλλο βράδυ, η Νάϊα και οι φίλες της ανέβηκαν στην κορυφή του πιο ψηλού λόφου για να νιώσουν στα δάχτυλα τους το φεγγάρι. Και πάλι δεν τα κατάφεραν. Κουρασμένες έφτασαν στην κορυφή του λόφου,αλλά το φεγγάρι βρισκόταν πολύ ψηλότερα και απογοητευμένες γύρισαν πίσω στο χωριό. Πίστευαν πως έτσι και κατάφερναν ν’ αγγίξουν το φεγγάρι, ή έστω και τ’αστέρια, θα μεταμορφώνονταν και θα γίνονταν ένα με αυτό.

Το επόμενο βράδυ, μόνη της η Νάϊα άφησε το κοινό σπίτι του χωριού με την ελπίδα να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα. Πήρε το μονοπάτι που ακολουθούσε το ποτάμι και χάζευε το φεγγάρι που καθρεφτιζόταν στα νερά του. Εκείνο είχε πια γεμίσει και ταξίδευε σιωπηλά πάνω από τις σκιές των δέντρων της απέναντι όχθης. Ολοστρόγγυλο,φαινόταν σαν να κολυμπούσε στα ήσυχα νερά. Η Νάϊα τότε φαντάστηκε πως το φεγγάρι πράγματι είχε κατέβει και πλενόταν στο ποτάμι,και πως θα την άφηνε να το ακουμπήσει. Πήδηξε λοιπόν μες τα βαθιά νερά και χάθηκε για πάντα.

Όμως το φεγγάρι την λυπήθηκε και δεν άφησε την ψυχή της να χαθεί.
Την μεταμόρφωσε σε νούφαρο,στο πιο μεγάλο νούφαρο απ’ όλα, για να επιπλέει στο νερό, και με τα τεράστια, στρογγυλά του φύλλα να μπορεί να χαίρεται τις νύχτες το μαγικό του φως…

Η Αρχή του κενού του JOSEPH NEWTON

Έχεις τη συνήθεια να φυλάς άχρηστα πράγματα, πιστεύοντας πως μια μέρα… (άγνωστο πότε) …θα τα χρειαστείς;
Έχεις τη συνήθεια να κρατάς χρήματα, μόνο και μόνο για να μην τα ξοδέψεις, γιατί μπορεί να σου λείψουν στο μέλλον;
Έχεις τη συνήθεια να φυλάς ρούχα, παπούτσια, έπιπλα, οικιακές συσκευές και άλλα πράγματα του νοικοκυριού που δεν χρησιμοποιείς εδώ και πολύ καιρό;

Και μέσα σου…;
Έχεις τη συνήθεια να κρατάς κακίες, στεναχώριες, φόβους και άλλα;

Αυτό να μην το κάνεις ποτέ!  Είναι αντίθετο με την ευημερία σου!
Είναι σημαντικό να αφήσεις χώρο, ένα κενό, για να έρθουν καινούρια πράγματα στη ζωή σου.
Όσο εσύ γεμίζεις, υλικά ή συναισθηματικά, με παλιά και άχρηστα, δεν αφήνεις κενό για νέες ευκαιρίες. Τα αγαθά πρέπει να ανακυκλώνονται… Καθάρισε τα συρτάρια, τις ντουλάπες, την αποθήκη, το γκαράζ…
Δώρισε όλα εκείνα που πια δεν χρησιμοποιείς…

Το να φυλάς ένα σωρό από άχρηστα πράγματα το μόνο που καταφέρνεις είναι να δένεις την ίδια σου τη ζωή. Το πρόβλημα δεν είναι τα αντικείμενα που στιβάζονται στη ζωή σου…
Αλλά το νόημα του “να κρατάς”…
Όταν κρατάς, όταν φυλάς πράγματα, υπάρχει πρόβλημα έλλειψης, απουσίας…
Πιστεύεις ότι αύριο μπορεί να τα χρειαστείς, και ίσως τότε να μην υπάρχει τρόπος να καλύψεις αυτή σου την ανάγκη…

Με αυτό το σκεπτικό, το μήνυμα που στέλνεις τόσο στο μυαλό σου όσο και στη ζωή σου…  είναι ότι δεν εμπιστεύεσαι το αύριο… καθώς επίσης και ότι το καινούριο και το καλύτερο ΔΕΝ είναι για σένα,
Γι’ αυτό βρίσκεις ικανοποίηση στο να φυλάς όλα αυτά τα παλιά και άχρηστα πράγματα…

Ξεφορτώσου όλα αυτά που έχασαν το χρώμα και τη λάμψη τους…
Επέτρεψε να μπει το καινούριο στο σπίτι σου… Και μέσα σου…

Published in: on May 25, 2010 at 9:08 am  Comments (6)  
Tags: , , ,

O Ήλιος και η Σελήνη

Όταν ο Ήλιος και η Σελήνη συναντήθηκαν για πρώτη φορά, ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά και ξεκίνησε μια μεγάλη αγάπη.

Ο κόσμος ακόμα δεν είχε δημιουργηθεί και την ημέρα που ο Θεός αποφάσισε να τον φτιάξει, τους έδωσε το φως τους. 

Αποφασίστηκε ότι ο Ήλιος θα φώτιζε τη μέρα και η Σελήνη τη νύχτα. Και έτσι θα ζούσαν χώρια.

Με αυτή την απόφαση, πλημμύρισαν από στενοχώρια, γιατί κατάλαβαν πως θα ζούσαν χωριστά.

Η Σελήνη παρ’ όλη τη λάμψη της,  άρχισε να απομονώνεται και ο Ήλιος από την πλευρά του, παρ’ όλο που είχε κερδίσει τον τίτλο του “Βασιλιά των Αστέρων”, δεν ήταν ευτυχισμένος.

Ο Θεός που έβλεπε τη θλίψη που είχαν, τους φώναξε και τους εξήγησε πως ο καθένας τους είχε μια ξεχωριστή λάμψη και δεν έπρεπε να είναι θλιμμένοι.

“- Εσύ Σελήνη θα φωτίζεις τα βράδυα και θα μαγεύεις τους ερωτευμένους. Εσύ Ήλιε θα δίνεις λάμψη στη Γη την ημέρα και ζέστη στους ανθρώπους και η παρουσία σου θα τους κάνει όλους πιο ευτυχισμένους.”

Η Σελήνη λυπήθηκε για την τύχη της και έκλαψε πικρά…

Και ο Ήλιος βλέποντάς την να υποφέρει αποφάσισε να της δώσει δύναμη και να την βοηθήσει να δεχτεί την απόφαση του Θεού.

Παρ’ όλα αυτά, αποφάσισε να ζητήσει μια χάρη από το Θεό:

“-Θεέ μου, βοήθησε τη Σελήνη γιατί είναι πιο ευαίσθητη από μένα και δεν αντέχει τη μοναξιά.” Και τότε ο Θεός της χάρισε τ’ αστέρια.

Όταν η Σελήνη αισθάνεται μοναξιά, καταφεύγει στ’ άστρα, που κάνουν τα πάντα για να την παρηγορήσουν, αλλά ποτέ δεν το πετυχαίνουν.

Σήμερα ζούν χωριστά. Ο Ήλιος προσποιείται ότι είναι ευτυχισμένος και η Σελήνη προσπαθεί να κρύψει τη στενοχώρια της.

Λένε ότι ο Θεός ήθελε η Σελήνη να είναι πάντα γεμάτη και φωτεινή, αλλά δεν τα κατάφερε…Γιατί είναι γυναίκα και καμμιά γυναίκα δεν μπορεί να ζει χωρίς αγάπη.

Όταν είναι ευτυχισμένη είναι γεμάτη και λάμπει. Όταν είναι δυστυχισμένη είναι μισή και ένα τέταρτο και τότε δεν είναι δυνατόν να φανεί η λάμψη της.

Η Σελήνη και ο Ήλιος ακολουθούν τη μοίρα τους. Αυτός, μόνος αλλά δυνατός. Η Σελήνη παρέα με τ’ άστρα, αλλά, αδύναμη.

Πολλοί άντρες προσπάθησαν να την αποκτήσουν αλλά δεν μπόρεσαν. Μερικοί πήγαν να τη δουν από κοντά, αλλά και πάλι γύρισαν άπρακτοι. Ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να τη φέρει στη Γη ούτε και κανείς κατάφερε να την κάνει να ερωτευτεί.

Ο Θεός τότε αποφάσισε ότι κανένας έρωτας δεν θα είναι αδύνατος. Ούτε του Ήλιου και της Σελήνης. Τότε, δημιούργησε την έκλειψη.

Σήμερα ο Ήλιος και η Σελήνη, ζουν περιμένοντας αυτή τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή που τους δόθηκε και που τόσο σπάνια συμβαίνει.

Όταν κοιτάζεις προς τον ουρανό από εδώ και μπρος και δεις τον Ήλιο να σκεπάζει τη Σελήνη, θα είναι γιατί ξαπλώνει πάνω της και κάνουν έρωτα.

Αυτό το έργο αγάπης ονομάστηκε “έκλειψη”. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτή η λάμψη πάθους, είναι τόσο μεγάλη, που συνιστάται να μη βλέπουμε προς τον ουρανό εκείνη τη στιγμή, γιατί τα μάτια μας μπορεί να τυφλωθούν, αντικρύζοντας τόση αγάπη.

Ο άνθρωπος με το σύστημα “τούβλο”….

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας τύπος που τριγυρνούσε με ένα τούβλο στο χέρι.

Είχε αποφασίσει ότι κάθε φορά που θα τον εξόργιζε κάποιος σε βαθμό που να μην αντέχει, θα τον κοπανούσε με ένα τούβλο. Η μέθοδος ήταν λίγο παλαιολιθική,  φαινόταν όμως αποτελεσματική   –  έτσι δεν είναι;

Μια φορά συναντήθηκε με ένα φίλο πολύ υπεροπτικό που του μίλησε με άσχημο τρόπο. Πιστός στην απόφαση του ο τύπος του πέταξε το τούβλο.

Δεν θυμάμαι αν τον πέτυχε η όχι. Το θέμα είναι ότι μετά έπρεπε να πάει να μαζέψει το τούβλο του και δεν το έβρισκε πουθενά. Στεναχωρήθηκε.
Αποφάσισε τότε να βελτιώσει το «σύστημα αυτοπροστασίας με τούβλο», όπως το έλεγε .
Εδεσε το τούβλο σε ένα σπάγκο που είχε μήκος ένα μέτρο και βγήκε έξω.
Ετσι το τούβλο δεν θα απομακρυνόταν πολύ. Διαπίστωσε όμως ότι και η νέα του μέθοδος είχε προβλήματα.
Από τη μια , το άτομο που γινόταν αποδέκτης της επιθετικότητας του έπρεπε να είναι σε απόσταση μικρότερη του ενός μέτρου, από την άλλη, μόλις πετούσε το τούβλο έπρεπε να κάνει τον κόπο να τραβήξει αμέσως το σχοινί.
Εξάλλου ο σπάγκος έμπλεκε και κουβαριαζόταν και η κατάσταση δυσκόλευε.
Τότε ο άνθρωπος εκείνος επινόησε το σύστημα «τούβλο» . Πρωταγωνιστούσε και πάλι το ίδιο τούβλο, όμως στο νέο του σύστημα ο σπάγκος διέθετε ελατήριο. Τώρα μπορούσε και να γυρνάει πίσω μόνο του σκέφτηκε ο τύπος.

Οταν βγήκε στο δρόμο και δέχτηκε την πρώτη επίθεση πέταξε το τούβλο.
Δεν πέτυχε το στόχο του γιατί το τούβλο με τη δύναμη του ελατηρίου γύρισε πίσω και κοπάνησε τον ίδιο κατακέφαλα.
Ξαναπροσπάθησε αλλά έφαγε άλλη μια με το τούβλο στο κεφάλι γιατί δεν είχε υπολογίσει σωστά την απόσταση.
Την τρίτη φορά την έφαγε, γιατί δεν το εκτόξευσε την κατάλληλη στιγμή.
Η τέταρτη φορά ήταν λίγο ιδιόμορφη, γιατί παρότι είχε αποφασίσει να κοπανήσει με το τούβλο το υποψήφιο θύμα του, ήθελε ταυτόχρονα και να το προστατεύσει από το χτύπημα κι έτσι το τούβλο κατέληξε πάλι στο δικό του κεφάλι.
Του έκανε ένα τεράστιο καρούμπαλο.
Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε γιατί δεν ξαναεπιχείρησε να χτυπήσει άλλον με το τούβλο, κι αν έφταιγαν τα χτυπήματα ή είχε συμβεί κάποια μεταστροφή στην ψυχολογία του.

Ολα τα χτυπήματα είχαν στραφεί εναντίον του…

******************************************************************************************************************

Δεν μπορεί κανείς να σου εγγυηθεί ότι τα πουλιά της δυστυχίας σου θα σταματήσουν να πετούν πάνω από το κεφάλι σου, όμως είναι στο δικό σου χέρι να μην τα αφήσεις να χτίσουν φωλιά στο κεφάλι σου….

%d bloggers like this: