Τι θα συνέβαινε αν όλα πήγαιναν καλά;

Υπάρχουν τέσσερις λέξεις που έχουν τη δύναμη να δημιουργήσουν ή να καταστρέψουν τα πάντα! Είναι τέσσερις από τις πιο δυνατές λέξεις στη γλώσσα μας και τις χρησιμοποιούμε κάθε μέρα,  είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα :

“Τι θα συνέβαινε αν…”

Η επιτυχία ή η αποτυχία μας εξαρτώνται από το πως  θα χρησιμοποιήσουμε αυτές τις λέξεις. Για να καταλάβουμε γιατί αυτές οι λέξεις είναι τόσο ισχυρές, ξεκινάμε να δούμε πως εξελίχθηκε ο κόσμος. Δείτε γύρω σας, το σπίτι , το γραφείο σας, τη γειτονιά σας , την πόλη σας. Από τον υπολογιστή σας ή από το κινητό σας τηλέφωνο, μέχρι το υβριδικό αυτοκίνητο και το μπουκάλι με το νερό, μέχρι και το βιβλίο που διαβάσατε χτες- όλα όσα μπορούμε να δημιουργήσουμε με μία σκέψη.

Η σκέψη γίνεται συναίσθημα.

Το συναίσθημα μας εμπνέει να αναλάβουμε δράση ή να μην αναλάβουμε δράση.

Και η δράση καθορίζει την πραγματικότητά μας.

Τυπικά, στοχεύουμε σε αυτήν την πραγματικότητα, για τον κύκλο των επόμενων σκέψεών μας. Αιτιολογούμε τις σκέψεις μας “δείχνοντας” την πραγματικότητά μας και λέμε :”Μα βλέπεις; Είναι αλήθεια!”. Και ο κύκλος επαναλαμβάνεται ατελείωτα : χωρίς να τον εξετάζουμε, ασυνείδητες σκέψεις αντανακλούν και γίνονται πραγματικότητα, ενεργοποιούν το συναίσθημα που μας προκαλεί να δράσουμε με τρόπους που δημιουργούν και ενισχύουν την παλιά πραγματικότητα. Στο τέλος,  δείχνουμε την πραγματικότητα που ζούμε ως απόδειξη των σκέψεών μας και σκεφτόμαστε “είχαμε δίκιο από την αρχή“.

Μήπως ήρθε η ώρα να βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο των σκέψεών μας και να αρχίσουμε να βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά;

 

Απόσπασμα από το βιβλίο της Mindy Audlin “What if all goes right?”

2014 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2014 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The Louvre Museum has 8.5 million visitors per year. This blog was viewed about 100,000 times in 2014. If it were an exhibit at the Louvre Museum, it would take about 4 days for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Published in: on December 30, 2014 at 12:50 pm  Leave a Comment  

Η Δίαιτα της Συγγνώμης

Ίσως ο νους σας είναι ακόμα εθισμένος να σκέφτεται ότι χρειάζεται να κάνει δίαιτα από κάποιο πράγμα. Έτσι, γιατί να μη δημιουργήσετε ένα εντελώς καινούργιο είδος δίαιτας, ένα είδος για το οποίο δε χρειάζεται να εγκαταλείψετε καθόλου τροφές ή θερμίδες;

Σκέφτηκα ότι αν κάνατε κάτι εβδομήντα φορές το εφτά, θα έδειχνε ότι η πρόθεσή σας είναι τόσο υπέρτατη ώστε το εννοούσατε πραγματικά. Θα ξαναπρογραμματίζατε τον ηλεκτρονικό σας υπολογιστή αρκετά καλά ώστε ο Θεός να καταλάβει ότι τώρα το εννοείται αληθινά και πραγματικά, και ότι όντως είστε αληθινά έτοιμοι. Κατόπιν, θα δεχόσαστε όλη την ενέργεια που χρειάζεται ποτέ για να σας βοηθήσει να πετύχετε εκείνο το μόνιμο αποτέλεσμα.

Προφανώς, όταν η συγχώρεση ολοκληρωθεί, θα υπάρχει μια ροή ενέργειας που είναι ολοκληρωτική αγάπη και θα είναι εύκολο να καθοδηγείτε τα μόριά σας στο ακριβές επιθυμητό βάρος. Τα μόρια, απλώς θα ανταποκρίνονται αμέσως στο νου σας. Αλλά, ενόσω είστε κολλημένοι στο μίσος και το θυμό, το σώμα σας αντιδρά σαν ανόητο παιδί και δεν θα υπακούει στις οδηγίες σας.

Χρησιμοποιώντας τη Δίαιτα της Συγγνώμης

Πρώτη Εβδομάδα:

Αυτήν την εβδομάδα γράψτε μια δήλωση εβδομήντα φορές κάθε μέρα επί εφτά μέρες. Μπορείτε να γράφετε τριάντα πέντε το πρωί και τριάντα πέντε το βράδυ. Χρησιμοποιήστε τη δήλωση που ταιριάζει σ΄εσάς. Σας δίνω ένα παράδειγμα:

Εγώ, ο/η…………………………………………………., συγχωρώ εντελώς τον πατέρα μου.

Δεύτερη Εβδομάδα:

Την δεύτερη εβδομάδα, γράψτε άλλη μια δήλωση εβδομήντα φορές κάθε μέρα για εφτά μέρες. Σας δίνω ένα παράδειγμα:

Εγώ, ο/η…………………………………………………., συγχωρώ εντελώς την μητέρα μου.

Τρίτη Εβδομάδα:

Την τρίτη εβδομάδα γράψτε αυτή τη δήλωση που αναφέρεται στον εαυτό σας με τον ίδιο τρόπο όπως τις προηγούμενες. Εβδομήντα φορές την ημέρα επί εφτά μέρες. Σας δίνω ένα παράδειγμα:

Εγώ, ο/η…………………………………………………., συγχωρώ εντελώς τον εαυτό μου.

Τέταρτη Εβδομάδα:

Τώρα γράψτε αυτή την δήλωση εβδομήντα φορές επί εφτά μέρες για να απελευθερώσετε οποιοδήποτε τραύμα ή θυμό έχετε από/ για κάποιο άτομο. Σας δίνω ένα παράδειγμα:

Εγώ, ο/η…………………………………………………., συγχωρώ εντελώς τον/την………………………

Δηλώσεις σχετικές με τη Συγγνώμη

  1. Εγώ, ο/η………………………………………, είμαι έτοιμος/η να συγχωρήσω τον εαυτό μου τώρα.
  2. Εγώ, ο/η………………………………………, είμαι έτοιμος/η να συγχωρήσω όσους συνήθιζα να κατηγορώ ότι με αδίκησαν για κάποιο λόγο.
  3. Είναι ασφαλές για μένα, τον/την…………………………………………., να συγχωρήσω τον εαυτό μου τώρα.
  4. Είναι ασφαλές για μένα, τον/την………………………………………….,να συγχωρήσω όσους κατηγορούσα κάποτε ότι με αδίκησαν.
  5. Εγώ, ο/η……………………………………..,αξίζω και επιθυμώ την ολοκήρωση τώρα.
  6. Εγώ, ο/η……………………………………..,είμαι πρόθυμος/η, να κάνω τις δηλώσεις όσες φορές μου χρειάζεται για να κερδίσω την ολοκλήρωση.
  7. Επειδή τρέφω τον εαυτό μου με λόγια αγάπης, εγώ, ο/η………………………………., δεν χρειάζεται να τρώω όλη την ώρα.
  8. Εγώ, ο/η……………………………………..,είμαι έτοιμος/η να εγκαταλείψω το θυμό και τη μνησικακία μου τώρα.
  9. Εγώ, ο/η……………………………………..,είμαι έτοιμος/η να χαλαρώσω και να αποδεχτώ την ενέργεια, δηλαδή την ολοκληρωτική αγάπη.
  10. Εγώ, ο/η……………………………………..,μπορώ με ασφάλεια να δεχτώ αγάπη για τον εαυτό μου και να προσφέρω συγγνώμη στον εαυτό μου και στους άλλους.
  11. Εγώ, ο/η………………………………………, τρέφομαι πνευματικά.
  12. Εγώ, ο/η………………………………………,απελευθερώνω από μέσα μου κάθε τι αρνητικό.

 

Φόβοι και περιορισμοί

Το να καλυπτόμαστε πίσω από απειράριθμες ερωτήσεις, είναι μια τακτική για να παραστήσουμε ότι προχωράμε χωρίς να προχωράμε. να λέμε ότι βρισκόμαστε καθ΄οδόν, ενώ στην πραγματικότητα μένουμε αδρανείς. αποτελεί ακόμη μια απόπειρα ν΄απαλλαγούμε από κάποιους φόβους ή να ελαχιστοποιήσουμε την επίδρασή τους στη ζωή μας.

Η ακινησία είναι, πολλές φορές, έκφραση κάποιων άλυτων φόβων:

  • ο φόβος της αμφισβήτησης, όσων ξέρω,
  • ο φόβος μήπως δεν ανήκω κάπου,
  • ο φόβος μήπως δεν μπορέσω να γυρίσω πίσω,
  • ο φόβος της αποτυχίας – που συχνά μπερδεύεται με το φόβο της επιτυχίας,
  • και σ΄αυτό το επίπεδο, ο φόβος μήπως τρελλαθώ.

Ωστόσο, αν βρισκόμαστε εδώ, είναι γιατί ξέρουμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους φόβους αποτελούν δημιουργήματα του μυαλού μας και επινοήσεις, προκειμένου να ανασταλεί η πορεία μας προς τα εμπρός και να απομακρυνθούμε από τις όποιες αλλαγές.

Αν η επιθυμία μας να πάμε μπροστά είναι πιο ισχυρή από το φόβο μας, θα μπορέσουμε να καταλάβουμε ότι, ναι μεν όλοι έχουμε όρια και αδυναμίες, όμως, κάποιοι απ΄αυτούς τους περιορισμούς δεν είναι κατ΄ανάγκην παντοτινοί.

Σήμερα μπορεί να βρίσκεσαι μπροστά σ΄ένα εμπόδιο που δεν σ΄αφήνει να προχωρήσεις, και αύριο μπορεί να συναντήσεις κι άλλο. Αν όμως σκεφτείς τον εαυτό σου από τη σκοπιά ενός επιπέδου χωρίς σύνορα και μιας αέναης ανάπτυξης, θα πρέπει να παραδεχτείς ειλικρινά ότι δεν υπάρχουν όρια στις δυνατότητές σου.

Το Κόκκινο Σύννεφο ο περίφημος αρχηγός της φυλής των Ινδιάνων Σιού, φωνάζει μια μέρα μπροστά του τους τρεις γιους του. Αισθάνεται ότι γερνάει και πρέπει να διαλέξει διάδοχο. Η φυλή δεν μπορεί να έχει τρεις αρχηγούς. Αν του συμβεί κάτι, ένας και μόνο θα πρέπει να τον διαδεχθεί, κι είναι δική του ευθύνη να αποφασίσει ποιός.

“Παιδιά μου,  τους λέει μόλις παρουσιάζονται μπροστά σου, σας κάλεσα εδώ για να διαλέξω ανάμεσά σας τον διάδοχό μου. Για να μπορέσω να διαλέξω σωστά, αποφάσισα να σας θέσω μια δοκιμασία. Θ΄ανεβείτε στο Ιερό Βουνό, τον τεράστιο βράχο που κανένας μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να υποτάξει. Αυτός που πρώτος θα το καταφέρει, θα είναι ο εκλεκτός μου“.

Ορίζεται η δοκιμασία και τα παιδιά δέχονται την πρόκληση του πατέρα τους, περισσότερο από σεβασμό παρά από φιλοδοξία. 

Μια βδομάδα μετά, τη μέρα της Νέας Σελήνης, τη νύχτα των καλύτερων οιωνών, οι τρεις νέοι αρχίζουν να σκαρφαλώνουν με πολλή όρεξη και με το όνειρο να νικήσουν το βουνό. 

Εντούτοις, ο ένας πρώτα και οι άλλοι μετά, γυρίζουν ηττημένοι. Η ανάβαση στο βουνό είναι πραγματικά αδύνατη. 

‘Ένας ένας, παρουσιάζονται μπροστά στον πατέρα τους για να παραδεχτούν την ήττα τους.

Έχοντας απέναντί του το τρίτο από τα παιδιά του, ο αρχηγός αφήνει να φανεί η απογοήτευσή του.

“Βλέπω ότι το Ιερό Βουνό σε νίκησε και σένα…”

“Ναι, και λυπάμαι, πατέρα, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Προς το παρόν με νίκησε ο Βράχος…”

“Προς το παρόν; θέλεις να πεις, δηλαδή, ότι έφτασες πολύ κοντά στο στόχο; έτσι είναι;” ρωτάει ο αρχηγός.

“Όχι….δεν έφτασα ούτε στα μισά της πλαγιάς του βουνού”, λέει αυτός που αργότερα θα γινόταν ο αρχηγός της φυλής. “Ξέρω, όμως, ότι εκείνο έχει ήδη φτάσει στο τελικό του μέγεθος, ενώ εγώ…ακόμη μεγαλώνω”.

************************************************************************************************************************

Στο ξεκίνημα αυτού του δρόμου προς την αυτογνωσία, δεν είναι πολύ πιθανό να δούμε κάποια άμεση αλλαγή, κι αν είμαστε ανυπόμονοι, τότε ενδέχεται να χρειαστεί ακόμη περισσότερη αναμονή. Σίγουρα, όμως, μια μέρα, ενώ θα έχουμε ξεχάσει εντελώς αυτό το ζήτημα και θα σκεφτόμαστε κάποιο  -οποιοδήποτε- πρόβλημα, θα νοιώσουμε άξαφνα ότι κάτι μέσα μας έχει αλλάξει, και θα ξέρουμε πως αυτή η αλλαγή θα ισχύει για πάντα. Σε άλλους συμβαίνει νωρίτερα και σ΄άλλους αργότερα.

Τα λουλούδια θ΄ανθίσουν στον κήπο σου,

αλλά αν δεν ανοίξεις το παράθυρο

δεν θα χαρείς ποτέ το άρωμά τους.

Τα χελιδόνια θα ξανάρθουν την Άνοιξη

αλλά αν μείνεις κλεισμένος στο υπόγειο

δεν θα ξέρεις καν πως τελείωσε ο χειμώνας.

Ο ήλιος σίγουρα θα ξαναβγεί αύριο,

αλλά αν δεν σηκώσεις τα μάτια στον ουρανό

οι ακτίνες δεν θα σου φωτίσουν το πρόσωπο.

Αν μείνεις ακίνητος, υπερβολικά ακίνητος

παύεις να είσαι άνθρωπος, γίνεσαι άγαλμα

και η ζωή παύει να κυλάει μέσα σου…..

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ  Ο Δρόμος Της Πνευματικότητας Φύλλα Πορείας V

 

Βρες το θαύμα….

Σε ένα ταξίδι μέσα στη ζούγκλα ένας βασιλιάς έκοψε κατά λάθος το δάχτυλο του ποδιού του, ενώ τεμάχιζε μια καρύδα. “Θαυμάσιο!” αναφώνησε ο σύμβουλός του. “Εδώ υπάρχει μια ευλογία!”. Ο βασιλιάς, οργισμένος από την επιπολαιότητα του συμβούλου του, τον έριξε σε ένα λάκκο και τον άφησε εκεί.

Την επόμενη ημέρα, ο βασιλιάς πιάστηκε από μια συμμορία κεφαλοκυνηγών, που αποφάσισαν ότι θα μπορούσε να γίνει μια πολύ ευπρόσδεκτη θυσία στους θεούς τους. Όταν ο ιερέας της φυλής πρόσεξε πως του έλειπε ένα δάχτυλο του ποδιού, οι κεφαλοκυνηγοί τον ελευθέρωσαν θεωρώντας τον ακατάλληλο για θυσία. Ξαφνικά, ο βασιλιάς συνειδητοποίησε ότι ο σύμβουλός του είχε δίκιο. Επέστρεψε στο λάκκο, τον έβγαλε και του ζήτησε συγγνώμη.

“Δε χρειάζεται να μου ζητάς συγγνώμη“, είπε ο σύμβουλος. “Ήταν και για μένα ευλογία που μ΄ έριξες σ΄αυτήν την τρύπα!”. “Πως είναι δυνατόν;” ρώτησε ο βασιλιάς, μην πιστεύοντας στ΄ αυτιά του. “Γιατί, αν ήμουν μαζί σου, οι κεφαλοκυνηγοί θα είχαν θυσιάσει εμένα!”

Φαντάσου πως το καθετί που σου συμβαίνει έχει οριστεί από τη θεία τάξη. Μόνον αν ψάχνεις για θαύματα, μόνο τότε θα μπορέσεις να τα βρεις……

Απόσπασμα από το βιβλίο του  Alan Cohen Μια βαθιά ανάσα ζωής.

%d bloggers like this: